هسبی اّلاه ! اّج سوچاں وِچاریآں نُوں
گُںجھل مںزِلاں دے وّس پان لّگا
گُںجھل مںزِلاں _ جِنھاں دے پںدھ اَوجھڑ
پںدھ _ ِالم , ِارفان تے مارفت دے
ِالم _ زات دا
"زات" _ مابُود کُّل دی
جِهدی سِفت اے کنزن مخفےآتُن
جِهنُوں لّبھِآں آپ گواچ جاایاے
جِهنُوں تّکِآں _ تّک نا سکیاے وی
جِهنُوں سوچِآں _ راهوں کُراه پایاے
پںدھ ِالم, ِارفان تے مارفت دے
جِتھے اکل دے برک رفتار پکھنوں
(جےهڑے پلک وِچ فلک نُوں چیر جاون)
هّف هّف اّدھراه ای رهِ جاون
جِتھے هوش دے رُوه-اُل-امین دے پر
پںدھ کںڈھِآں کںڈھِآں کھُںج جاون
اںت گھاٹی اے گھاٹی ِاه مارفت دی
دم گھُٹدے اَےتھے "وِچار" دے نےں
اسیں کی آں _ تَوبا, مجال ساڈی !!!
چںگے چںگے اَےتھے دم نایں ماردے نےں
تںگ زمین اَے سوچاں وِچاریآں دی
پای چھِڑدی گّل اوّل جِهی اے
گّل گّل چ نےں لّکھاں وّل پَےںدے
تَوبا گّل ِاه, کوای آم گّل جِهی اے
گّل اَوُس دی جِهدا شریک کوای نایں
گّل اُس دی جِس توں ودھیک کوای نایں
گّل اُس دی جِهدی مِسال کوای نایں
گّل اُس دی هُسن کمال پاروں
ِانھاں دونھاں دے دونھاں جهاناں اںدر
کوای دُوسرا جِهدا بھِںجال کوای نایں
شهِ رگ کولوں نےڑے وسدا اے
رگ رگ دی رگ نُوں جاندا اے
کّلی کّلی دے دِل دا راز بُجھے
زرے جرے دا بھےت پچھاندا اے
اُدوں ازل توں هِّک واجب زات بِناں
مُمکِنات دا کوای وجُود نایں سی
آپوں آپ سی آپنی خُداای اںدر
جانن والا کوای هور مَوجُود نایں سی
تدوں وّدھ کے آلم امر کولوں
آلم خلک دا هِّک بنان لّگا
آپ نُور سی نُور هِّک خلک کر کے
آپے کُرب دی مهِفل سجان لّگا
اَےڈ سوهنا تے خلکِآ بےمِسلا
ساری خلکتوں شان ودھان لّگا
اُهدے سِر تے تاج "لَولاک" والا
آپنی کُدرتاں هّتھوں ٹِکان لّگا
اجب نایں جِهنُوں آپے خلکِآ سُو
اُهنُوں اپنا ےار اکھوان لّگا
فِر وّدھ کے هور وی کرم کیتا
لڑی نُوردی هور ودھان لّگا
پهِلاں هِّک چِراغ نُوں بالِآ سی
اُستوں هور چِراغ جگان لّگا
’کُّل ِاّناما انتا مُںزےرُن
و لے کُل-اے-کَومِن هادِن-والا’۱
سُخن وِچ کُرآن فرمان لّگا
پُورا کر سربںدھ ِالم مارفت دا
واادا آپنا توڑ نِبھان لّگا
فَےز آم کیتا اّرسات اُّتے
هشر تّک دی دُنیآ چمکان لّگا
آم وںڈ دِّتی نےامت مارفت دی
جِهڑی سِفت سی "کنزن مخفےآتُن"
اُهدا وِچلا بھےت کھُلوان لّگا
