ماگھ مهینے جال وِچھايا سُرخ لهُو دیآں داباں دا
چڑھدے چےتر اّکھ پتھرا گای مںزر وےکھ گُلاباں دا
راتیں غفلت وِچ مُّٹھے گاے دِن چڑھِآ تے چور هواے
مُنسِف شاه رگ تے هّتھ دھرِآ پِّچھے لشکر خواباں دا
مُڑے هرف شوکےساں وِچ کوای بھلی رُوه آ پڑھدی اے
سڑکاں اُتے چھِڑک دایاے اّج سارا زهِر کِتاباں دا
سوا نےزے هو سُورج مِلِآ رّتے لب کفنیزے گاے
اّکھ وےڑھے وِچ رکس کرے پر پانی هرے تلاباں دا
