کی هويا کُجھ تارے بُجھ کے
راکھ بنے نے
کی هويا جے کالکھ رتا کُ
سںگھنی هوای
سُورج دی پر تپس گھٹی نا
پُنِّآں دا چانن وی
پهِلاں ورگا پاک پوِّتر
برهِمںڈ دا ِاه مهاں پسارا
هالے وی اَونے دا اَونا
ِاه جو سوکھ ندی دا پانی
دِنے رات پّتھراں 'چوں وگدا
کدے نا اُونا هويا لّگدا
پِّچھوں دُور پهاڑاں اُتوں
پِگھل پِگھل کے برپھاں
چلدا رّکھی جاون
پانی دے نِرمل پرواه نُوں
ِاه جو پُّٹھے سمِآں هّتھوں
ماراں کھا کے
دِّسدے جِسم نِتانے هواے
ِانھاں وِچ اجے وی بچدی
اےنی سکتی
مِل کے لّگ جاوے
دںبھ دے پهیآں اُتے رِڑھدے
تکھتاں نُوں اُلٹا سکدی هَے
نکس بدل سکدی هَے
انچاهے نکسے دے
بیت گاے نے کِنّے
جُگگردی دے مَوسم
کِنّے هور اجے باکی نے
اّج وی ساڈے چار چُپھےرے
کّلھ نُوں هور بڑے آاُنے نے
سدیآں دے دِسهّدِآں تیکر
پھَےلے هواے
ِانھاں گھڑنے نکس همےسا
نوےں منُّکھ دے
هونی جِس دی
نِرمل سوکھ ندی دے واںگُو
سدا نِرںتر وگدی رهِںدی
پربت توں ساگر وّل
پھِر ساگر توں پربت
دھرتی اُتے جِس دیآں پَےڑاں
بندیآں, مِٹدیآں پھےر بندیآں
ِانھاں سدکا دھرت درِس
هَے کِنّا دِلکس
مَوسم لںگھن, سدیآں بیتن
ِاه تاں سدا آکرسک رهِنا
کی هويا کُجھ تارے بُجھ کے
راکھ بنے نے
هالے وی اَونے دا اَونا
برهِمںڈ دا ِاه مهاں پسارا۔
