مَےں سربتی گھاٹ دا مِّٹھا پانی
مَےں مِلِآ نِںم دا کَوڑا بُوٹا۔
مںگی سی آڈی جھُوّٹن لای
مَےں مِلِآ جُگاڑ مارُوتا۔
سوچِآ سی سکاچ پیآںگے
ساکی بھرِآ دےسی پھرُوٹا۔
اُمںگ پالی سی اُڑن اکاسیں
پِںجرے وِّچ پھّس گِآں کسُوتا۔
وِّچ جںگل دے اّگ پھَےل گای
پھِر وی بچِآ, هرِآ بُوٹا ۔
رِڑک سمُںدر کِسے اںمرِت پیتا
جهِر دا کوای مار گِآ سُوٹا۔
سّچ بولن دا دم بھردا سی
هويا سابت اُهیاَو جھُوٹھا ۔
اَےوےں نهیں جھّلِآ جھُری جاایدا
رّب کِسے نا دِںدا بھر سبُوتا ۔
‘اُّپل’ مانیدا اّج هی مَوجاں
اّج وِّچ هَےگا ارسیں جھُوٹا ۔
