مَےںڈی نیںد دیآں لهِراں وِچ
ورھے گُآچے جیںدے۔
“کھُر جاونگے نکس ِانھاں دے”
دھیمے وَےن سُنیںدے۔
ساںول میت آاے وّل دےساں
ِاک پل کَول پُگاون;
دُوجے پل راه مِٹھڑے اُسدے
گور سُںنج بن جاون ۔
گوراں دا وّڈ درد سُناون
چڑھ چڑھ نجریں بُّلے۔
پّتِآں اُهلے چھُپ چھُپ روون
بول سمےں دے بھُّلے۔
ساںدل بار دیآں نهِراں 'تے
وگن نھےریآں بھاری۔
سّچے ادل دی لرج جگاںدی
تِّپ لهُو دی نِآری۔
سِکھر دُپهِرے تپ سلواڑیں
داگ لُکاون 'کّلے۔
وناں کریراں ارج گُجاری
اّتھرُو ِاک ن پّلے۔
ساںدل بار دیآں نهِراں 'تے
وّڈے گھر دیآں جاایآں۔
داگ کدے پُّتراں دا لّتھے
لیراں دھوون آایآں۔
داگ ن لّتھے, پاپاں نُوں پر
سماں هجُور بُلاوے۔
بےپیر کَوماں دے سِر توں
مَوت دا هاڑ اُٹھاوے۔
موياں دے پَےںڈے نُوں ڈھُوںڈن
کَون کَون اُه گایآں۔
رُل کے ورھِآں پِّچھوں مُڑیآں
نجراں دھوون پایآں۔
مےرے گھر دے ساهوےں مےری
'واج نِمانی کُّٹھی۔
لںمی تےگ تُوپھاناں والی
جل تھل دے وِچ اُّٹھی۔
کُوکاں : “کوای مِلاوو آ کے
بےپیر مَےں جھّلا۔
چھبیآں نال گھاِال جو مويا
لهُو ماسُوم ِاکّلا۔”
کُوک مِری کُٹھ هوِا مُورچھِت
پربت تلکھ تے کورے۔
گاڑھے بھےد اُمر دے اُّتے
کو جُگنُوں لِسکورے۔
پل وِچ مےری کُوک دے در 'تے
جوگن الکھ جگاوے۔
انهّد کُںٹ دے وِّچوں سوهنی
اںگ انیل کھِڑاوے۔
مےری نجریں نُور ورھااے
مُّڈھ کدیم سهےلی۔
جلاں تھلاں دی واگ سُهانی
پھڑی نار البےلی۔
“انهّد کُںٹ جِهڑی 'چوں آای,
اُس دا هال سُناایں۔”
“سَوںه دھرتی دی مَےنُوں رُوه دی,
‘راوی' آکھ بُلاایں۔
“کهِکساں دے وگدے جل 'تے
مَےں اُّڈ هوای دیوانی۔
تےرے وِهڑِاُں 'واج سُنی تد
لںگھ اُمراں اسمانی۔”
وےکھ رهی پّتِآں وِچ جھُلدے,
راوی جلدے پَےںڈے۔
اُهیاَو هںجھُو پای وِهاجے,
جو کںڈِآں وِچ رهِںدے۔
لهُو چُّک رےت 'چوں اُّڈن,
کهِر کلُور اںگارے۔
'واواں دے تن-من تے راوی,
بھُّلے جکھم سِںگارے۔
راںگلے ساجن ڈھُوںڈ ن تھّکی,
جیرانیں ادھرَےنی۔
واٹ سبر دی مُک جاوےگی,
دھرت دے سِکدے نَےنیں۔
وال جِهے سمےں دے پُل 'تے,
کَون جان کُرلااُںدے ?
جِنّ پرےت کِسے وِچ کُلجم,
هُول کهاها پااُںدے۔
راوی نیںد دیآں جُوهاں وِچ,
وِچھڑے بول اُتارے۔
سُّتے بار دے بوهڑاں هےٹھاں,
پُّت انبھول وِچارے۔
راوی بھَےن نُوں وےکھن آاے
پا سبنم دے بانے۔
تپدی هُوںگر دے مِّٹی وِچ
سُورج بُجھے وِهانے۔
کهِر هجُوم بنّھ کے آاے,
راه راوی دے بھیڑاں۔
کِسے چُنّی دی لیر 'تے وارن,
بهِ اّتھرُو تکسیراں۔
جل تھل رو پری توں پُّچھن,
ماواں دے سِرناوےں۔
ملھِآں اُهلے بَےٹھ کے روںدے,
مِرگاں دے پرچھاوےں۔
ساںدل بار دیآں نهِراں نُوں,
دھیآں دے دُّکھ ڈاڈھے۔
راوی کولوں جھُک جھُک پُّچھن,
ٹاهلیآں دُّکھ دُراڈے۔
چا سِر آتن دیآں اُڈیکاں,
سوهنیآں دُّکھ پھرولن۔
ساںدل بار دیآں نهِراں 'تے,
رںگ کسُںبھڑا تولن۔
اّپنے اّپنے پَےںڈے بھَےناں,
تورے نال پھکیراں۔
“هُن دے سمےں دا بول ن بولے"
کهِن پایآں تکسیراں۔
کّتک دی پُنِّآ نُوں آاے,
جل تھل 'چوں ونجارے۔
ٹُونےهاری راوی کولوں,
کَول وِهاجن پِآرے۔
"اُهیاَو هّتھ موياں سِر رّکھو"
سُن راوی سرماای :
جِهڑے هّتھ سکُون دی مهِںدی
پُنِّآ ساهوےں لاای۔
راوی وکت کهِر دے رو کے,
بُّکل وِچ وِچ لُکواے۔
پانی مںگدے روهیآں دے وِچ,
جدوں کاپھلے مواے۔
موياں مجھباں دی ساه رگ جو,
کھُبھی پھرےبی کھںجر;
راوی بھال رهی اُمراں توں
ناگ نِواساں اںدر۔
پری توں دیپ سبنماں دے لَے,
رّکھ وِچ تھال بسںتاں۔
ٹُّکے اںگ وےهن لای روهیاےں
کُوںٹاں جھُکن انںتاں !
پاٹے مستک کَوماں دے 'تے
پںجا نُور ورھاوے۔
پگ پُنیت 'چوں جمجم اُچھلے
داگ تھلاں دے لاهوے۔
پرس هّتھ راوی دے بولاں :
“بھَےنے اجے مَےں 'کّلا۔
چھوڑاں اجے چھوڑ نهیں سکدا,
بیآبان دا پّلا۔
“کِوےں راںگلے ساجن سَوں گاے,
جیراناں وِچ جا کے ?
کِوےں کھاک وِچ ٹھںڈھے هو گاے,
پَےںڈے لّکھ تپا کے ?
“کِوےں ِابادت کرکے سُّکے,
سمسیراں دے پانی ?
مِّٹی دے وِچ بات هّک دی,
بِن کھِڑِآں کُملانی ?
“بھَےڑی نیںد سِراں 'تے ڈِّگی,
تںد ساڑ لاے سایآں۔
لهُو ماسُوم دیآں پھرِآداں,
پیر جگاون پایآں۔”
“سماں سِدک دے بول پُگاوے”
کهے مِهر هو راوی :
“باںجھ پربتاں نُوں ڈھک لَےںدی,
وےل اںگُور دی ساوی۔
“بول ماسُوماں دے لِکھ ساںبھن,
سُبک تبا تکدیراں۔
دےس گُناهاں دے ڈھک لَےںدیآں,
گُّجھیآں ادل-لکیراں۔
“بالپنے دی پھّٹی اُّتے
واهُںدے اجب تابیراں;
مُڑ کے پیراں دے راه بنسن
جاگ کے ِاهو لکیراں۔
“دھیمے وَےن وِچ اسماناں,
راه مجھباں دے دےکھے۔
پھِردے هےک دھرت دی اںدر,
دھُر ادلاں دے لےکھے۔
“واری واری تکنے سبھناں,
اّپنے اّپنے پَےںڈے۔
ماں دے دُّدھ واںگ موه دھر دے
چھُپے جُگاں تک رهِںدے۔
“کُوںج واںگ ماواں نُوں سِکدا
لهُو کھاک جو رُّلے ;
پیر پھکیراں دے ون اںدر,
جھّکھڑاں واںگُوں جھُّلے۔
“دھرت اںبر دی کُوںبل کُوںبل
ترب سِّک دی جھُونے۔
کَول ڈھکے مِّٹی دے اںدر
کَوماں نال جا کُونے۔
“ماں دے بول واںگ دھا لگدی
کَوماں گلے همےسا,
جِهڑی مِّٹی بّچے واںگُوں
ترس پوے وِچ دےساں۔”
مَےں کِها راوی نُوں, “کردا
ِاه دروےس پُکاراں۔
جِهڑے لهُو توں بول ن هويا
اّتھرُو اَوس 'تے واراں۔
“ماں دے هّتھ بِناں ڈُّب جاواں
وِچ اسگاه بھِآناں۔
گُراں دی پَےڑ بِناں رُل جاواں
هےٹھ سمےں دیآں ساماں۔”
مَےں کِها : “پاپ توں سںگدی
چرکھ دی پَےڑ جگاوو۔
هوت دے راه دی پیںگھ راںگلی,
باگ سّسی دے پاوو۔
“مَوت دیآں جُوهاں وِچ جا کے
دھیآں ڈھُوںڈ مناوو۔
لهُو ماسُوم دے ساهوےں رو کے
مُڑ گھر ےاد کراوو۔
“دُور کِتے هںجھاں دی بّدلی,
مهِںدیآں کول لِآوو۔
چُںمھ بِجلیآں دی کُای جھاںجر,
پَےر سوهنیآں پاوو۔
“جِهڑے بول بِناں راه کھالی,
سوای بول مِلاوو;
جِس پّتن 'تے پَےڑ ماهی دی,
پّتن سوای جگاوو۔”
سجدے واںگ بنی تد سوهنی,
کھڑی نال تکدیراں۔
اُهدیآں اّکھاں ساهمے وِچھیآں,
سپھاں واںگ تکسیراں۔
پُنِّآ دے سالُو وِچ لِپٹی,
پھےر مِرے وّل وےکھے۔
جِمیں-جمان دے بُوهے اّگے,
کھڑی جِںد نُوں ٹےکے۔
برِچھاں وِچ کھڑی ِااُں راوی,
من وِچ جِوےں دُآواں۔
کهے : “کھاک وِچ رُلے مَےں تےرے,
مُڑ کے پںدھ دِکھاواں۔”
