مَےنُوں دُوروں نا وےکھِآ جااے ۔
مےرے پانی 'چ اُترِآ جااے ۔
چُّپ رُوهاں نُوں مار گھّتدی اے,
جو وی دِل وِچ هَے اُچرِآ جااے۔
مِل هی جااُو گُآچِآ موتی,
اُس نُوں گھر وِچ جے ڈھُوںڈِآ جااے ۔
کلھ جے چاهُںدے هو سهِج هو جاوے,
اّج دی تلکھی نُوں سمجھِآ جااے !
لوکاں کر لای بستی آباد,
بهُت گںدھلا گِآ هَے ِاه سرور,
ِاس دے پانی نُوں بدلِآ جااے ۔
سّچ مَےلا وی هون لّگ جاںدَے,
ِاس نُوں مُڑ مُڑ جے پرکھِآ جااے ۔
