پھےر مےری جان 'تے لرجے
نُوه وےلے دے پانی,
کوٹ وار هپھ جِںد گگناں دی
مںجھدھاری کُملانی۔
ےُگاں دے پَےںڈے سُّک جاون دی
هُوںگر وِچ گُباراں۔
اںبر وےکھ سکے ن مَےنُوں
ناںه دھرتی نُوں ساراں۔
دُور رِسم ےُوسپھ دی کوای,
گرج ساگراں کھانی;
اَوه ڈُوگر 'تے سِراں نُوں پٹکن
سَے رُوهاں کنِآنی۔
ےُگاں دے بهُوں اکےوےں لںمے !
ناںه راه دِسن ن پاںدھی :
ساهاں دے ول چور مُورچھا
واںگ سرال دے جاںدی۔
تارے بھُّل رَےن کُای لّتھی
کدے مُورچھا مُّکے۔
پںکھی مےگھ بِرکھ توں سُںنجے
تھل ِاه ےُگاں توں سُّکے۔
نُوه دا بےڑا توڑ کے گرجے
اںبروں پرے اںدھاری,
دِل مَےںڈے توں جھّل ن هوای
سمِآں دی کِلکاری۔
دِل مسکین دی کملی چھوه تک
کُسکن لسکر دُوروں,
دےس ماهی دا بھُّل جاوےگا
سّد مُوسا بِن تُوروں۔
کوٹ اسںکھ سمےں دے چّکر
گھِرے اںدھ تُگِآنی,
مَوت-سِکھر توڑ کے تّکن
کو تارا نُورانی۔
کِںگرے اُّچ پهاڑاں دے ٹُّٹ,
نیم ےاد سِرِ جھُّلے,
گجراجاں دے جھُںڈ پُرانے
سںگھنے وناں نُوں بھُّلے۔
اںبر جان سکے ن ےارو,
کَون کاپھلے مواے۔
دھرتی نُوں دھُوڑاں اُه بھُّلیآں
گَوس ولی جِن کھواے۔
مےری هوس وِچ ن رهیآں
مُّڈھ کدیمی 'واجاں,
ِاک دِن تارے رُل جاونگے
بھُّل جاسن مِاراجاں۔
گھاِال هواے ولیآں دی هُوںگر
لهِںدی رُکدے ساهیں۔
ِاک دِن ماں دے بول رُلنگے
وِچ کهےلے کاهیں۔
بےپّت کھُلھِآں کےساں واںگُوں,
سُهل جِمیں کُملانی۔
ٹُّٹدے ساهاں واںگ اسںکھاں
کھِآل ڈُوںگھےرے بانی۔
مےری هوس دے بُوهے موایآں
مجھباں دیآں پرواجاں۔
گھاِال کرے کسکاں نے ساگر
سںگ سُهانے راجاں۔
اَوڈھے هوس دے دھُںدھُوکارے
پیر سمےں دِآں بھےساں,
تھل 'چوں کدے ن چُّکن آاے
روںدیآں بال-ورےساں۔
ساه-هین رّتهین ِاکّلاں
بربر سینے کھڑیآں,
بول ن پَون ن ڈرور بھاری !
کِںنج مںگاں دِلبریآں ?
بھسم هواے اسماناں دے ول,
نیم نجر ِاک ماراں;
نبیآں-آںگن بھاںبڑ هِّسگے
ن هُّلیآں گُلجاراں۔
سمےں دے سیس راکھ وِچ ڈُّبے
کھادھے جِسم جمیراں,
ِاک وی راه دی ٹوه ن دِّتی
تهِجیباں دے تیراں۔
ناںه مُورچھا تھرهر کںبے
ناںه تاں جان پِآسی,
هِّکو سیت ها وِچ گھِریآں
جُوناں لّکھ چَوراسی۔
سیت ها دا بھَوجل کالا
پُرسلات توں سُّٹے,
بےبس کُوک مےری لای تڑپے
کبریں کال نِکھُّٹے۔
بھار پهاڑاں هےٹھاں سُّتے
بال-ورےس دے هانی !
ملھِآں دے وِچ ندیآں سامھے
مںگدے مر گاے پانی۔
موياں لای هںجھُو ن آون
ن مُورچھا ڈولے ۔
کبراں تان دِّتے لوه-تںبُو
دھُںدھُوکار ن بولے۔
کدے کدے لِسکے ِاک کترا
نھےر دا بھَوجل لںگھے۔
رںگ-پھُهار ورھے جد کوای
واٹ تھلاں دی هںبھے۔
مےری مُورچھا نُوں سی بنّھِآ
اُںنج تاں تےج اںدھاری۔
اَےپر گرج دی سُنّ 'چوں لںگھدی
بُوںد مهین نِآری;
پرلَے لںگھ جِوےں کوای پاںدھی
رںگ سِدک دے تھںمھے۔
وےهن دُآواں ندیآں کںڈھے
چھِپدے سُورج ونّے۔
دُور گُپھا 'چوں لوِا پِاینی
ناجک کمپن کھااے,
جِوےں کوای سُپنے وِچ کترا
بول مهین الااے۔
بّجر چُّپ مُورچھا دی 'چوں
کُجھ هِّلے پرچھاوےں۔
تدوں کِسے ارداس نے لِّکھے
جیون دے سِرناوےں۔
پھِر کنّسوا پای ِاک دُوروں
بانِ وَےراگن جھینی۔
مےری مُورچھا دے وِچ کںبی
لںمی واٹ اُڈینی۔
نھےراں دے جھُرمُٹ چوں اُٹھیآں
هڑھ واںگُوں پھرِآداں۔
وّڈے تھّلاں دے سامھے کھڑیآں
کوٹ پھکیری ےاداں۔
