موياں دے راه اُّتے پھجریں
'واج سُنیں دروےساں :
“درد مِٹی پَےڑ دے لِآاُنے
ناجک کُوںج همےساں۔
بِرهوں دے بول نے کِدھروں
باج واںگ اُّڈ پَےنا,
بھُّلی ندی دے پّتناں 'تے آ
رو پَےنا پردےساں۔"
دُور دُرےڈیآں ڈھوکاں دے وِچ
رںگ ڈھول دی دھمکے
کِسے کوِال دے کںٹھ 'چ بلدے
وسل دے پَےںڈے دےکھاں۔
پھجر توں آتھن تّک دیآں گّلاں
برِچھ جھناں دے لِآاے,
چاننیآں وِچ بھےد آ دّسے
وِچھڑے ےار دے لےکھاں۔
مےرے ججبے دی ٹیسی توں
هَول اںبر نُوں توڑے,
مِٹدے نکس نُوں تدوں جگايا
رِںم جھِںم کردے دےساں۔
سںگھنے ون 'چوں مَےنُوں مےری
تُر گای 'واج سُنیوے,
پُنِّآں نُوں مُڑیآں جو لںگھیآں
کُوںجاں واںگ ورےساں۔
اُںجھ تاں لںگھے ندی دے پانی
پھِر نهیں مُڑ کے آاُنا,
کال 'چ ڈُّبیآں جِںداں آاُنا
لس جُگنُوں دے بھےساں۔
دُور جلے ون, پربت ٹُّٹے,
تھل دھُوڑاں وِچ رُل گاے,
لهُو-لُهان گگن دے سینے
سُنّ سراپیآں نےساں !
پیر پَےگںبر ستِگُر جِهڑی
راه توں مُڑ نهیں آاے
اّج اُه گھور کُںٹ 'چوں آایآں
هرے وناں دیآں هےکاں۔
