نهیں,
نهیں, نهیں,
اّج نهیں, اّج نهیں مَےں پینی سراب
سِم رِها هَے گگن دے لُوں لُوں چوں هنےر
مےرے هر اںگ نُوں کوںهدی هَے چِنگ تارے توں تےج
بھالے جِوےں چُبھدے تاں نے, کھُبھدے نهیں
جِںدگی تڑپ هَے ِاک مَوت دے نجدیک
مگر مَوت نهیں
چیس اُٹھدی هَے کلےجے 'چ
جو سُٹدی اے هلُون
اّکھاں وِچ نیںد دا مجبُور کھُمار
کںول پںکھاں تے جِوےں سُهل تےلاں دا سِںگار
لُوسدی هوا دا بُّلا کوای دےوے وِگاڑ
مےرے ساهوےں هَے پِآ
تےج مدِرا دا گِلاس
جِهدے سینے چوں مےرے سینے هی واںنگ
اُٹھدی هَے تراٹ
چاهاں اُس تراٹ دے وِچ تراٹ مِلا داں اپنی
کُجھ تاں گھٹ سکدا هَے مےری رُوه دا اجاب
پر نهیں,
مَےں اج نهیں پینی سراب
کالے اسمان 'چ اُٹھدی هَے
ِاک هور وی کالی تسویر
جو کدے دِسدی هَے, لُکدی هَے, پھِر دِسدی هَے
والاں دیآں چِںڑگاں اُهو, اُهو پیلی نُهار
هّتھاں وِچ بّجھا هويا بال اُهو
اُهو بُّلھاں تے پُکار :
مےرے هموتن, مےرے ویر, مَےنُوں گولی ن مار
پھاکے جه جر کے مےرا رںگ پیلا اے مَےں لال نهیں,
مَےں سِرپھ ماں هاں, مےرے ویر, مَےں جاسُوس نهیں
مےرے سینے 'چ مےرے بال دا دُّدھ—
جهِر جِها بھےت نهیں
اےس سینے نُوں ن پاڑ مےرے هم وتن, مےرے ویر مَےنُوں......
اُهدے سینے 'چ اُهدے بال دی وّکھی 'چ
مےری گولی دا داگ
کِسے کچ-اںگی دی لجِآ تے جِوےں
ڈِّگا هويا دھُوس کوای, واںگ اُکاب
اپنے ِاس جُرم دی تسویر نُوں تک کے
نجر جاںدی اے پاٹ
تھِڑکدے هّتھاں 'چ بُّلھاں تک ودھدا هَے
تےج مدِرا دا گِلاس
رُوه دی کالکھی گهِراای چوں اُٹھدی هَے
ِاک کِرن آواج
نهیں,
نهیں, نهیں,
اّج نهیں, اّج نهیں, مَےں پینی سراب ۔
