نجنجا جان دھیآں پُّتر جھُوٹھ دے هَےں, جِهڑے اّکھیآں نال دِس اَون تَےنُوں۔
باپ آکھ بُلاںودے مُّکھ سےتی, موه-جال وِّچ دےه پھسَون تَےنُوں۔
دھںدے رهے غلتان کُںٹب خاتر, کوهلُو بلد واںگ بھوَون تَےنُوں۔
اّٹھے پهِر هَے مںگدے کھاونے نُوں, کیڑے پاے سریر دُکھَون تَےنُوں۔
ٹھّگی دغےبازی کرےں جِنھاں خاتر, کھان اُه تے نرک پُچَون تَےنُوں۔
جِّچر رهےں تُوں کھّٹ کھُآاُن جوگا, تِّچر آدراں نال بُلَون تَےنُوں۔
سُّتا پِآ هَےں موه دی رَےن اںدر, جھُون-جھُون کے وےد جگَون تَےنُوں۔
دھیآں پُّت ناری سبھ متلباں دے, آشک سّچ دا راه بتااُن تَےنُوں۔
سںگت کریں تُوں سںت مهاتما دی, جِهڑے مُکت دی جُگت بتَون تَےنُوں۔
لوهيوں کرن سونا لاکے گِآن پارس, بںدے مانسوں دےن بنَون تَےنُوں ۔
چّک بھَے تےرا مرن-جںمنے دا, بںدے جیو توں برهم بنَون تَےنُوں ۔
تِنّاں گُناں دی هّد توں باهر کرکے, تِریآں-مُلک دا سَےر کرَون تَےنُوں۔
جِّتھے دُشمن دُور نا پهُںچ سکے, دسوےں دُآر دے کِلے جھڑَون تَےنُوں۔
تےرا مُّک جے اَون تے جان بںدے, اَےسا موکھسُو گِآن بتَون تَےنُوں۔
پُورن پُرش تُوں ڈھُوںڈ لَے دےوا سِںگھ, ستویں بھُومکا سںت پهُںچان تَےنُوں۔
