نزر توں دُور رهِ کے وی جِگر اںدر سما جانا
مُهّبت وِچ زرُوری هَے خُدی اپنی مِٹا جانا
سدا اُپکار کرکے تے وِچر کے سهِج دے اںدر
کِرت کرکے جگت تاایں سهی رستا دِکھا جانا
بهُت وِرلے تِرے مارگ 'تے جو نے چل رهے بابا !
تِرے بے داغ بانے نُوں ِانھاں داغی بنا جانا
جڑھاں وِچ تےل دےںدے نے جو وستر پهِن کے نیلے
ِانھاں پںجاب دا هر مَولدا ٹانھا سُکا جانا
سلیباں تک نِبھاون دا وچن تاں ےاد هَے مَےنُوں
نهیں ساں جاندا ِاکرار توں مَےں هار کھا جانا
مِٹا سکِآ نهیں هستی اساڈی وےکھ! ابدالی
تِرا جروانِآں ورگا سماں ِاه وی بِتا جانا
هرف اَےوےں زُباں 'چوں کِاُں سدا تُوں کےردا رهِنا?
نهیں رنجیت ورگے راج دی جھاکی دِکھا جانا
وکت دی وِدوتا نے بهُت هَے سااُو بنا دِتا
بِناں بولے سُنے هی پںدھ جیون دا مُکا جانا
سُپن دِل وِچ سُنهِرے راج دا تُوں رّکھ اَے شاِار!
لتاڑے بںدِآں نے سُرگ هَے ِاک دِن وسا جانا
