[گُرُو نانک ساهِب دے پںج سَووےں
جنم دِن اُّتے مَےں وی بابے دے
اُّچے دراں اُّتے پهُںچِآ ساں۔
ِاه وَےراگ دا ِاک اجیب
درِس سی۔ ِاک پاسے تاں
مُسلمان کَوم مُهّبت دے
درِآ وگا رهی سی, دُوجے
پاسے سِّکھ کَوم پِآرے دی
پاک جمین اُّتے وِچردی
هوای وی اُداس سی۔ آپنے
هی لهُو توں اسیں پردےسی ساں۔
ننکانے دے تلا سُّک گاے
سن۔ پر اُداس روںدے سِںگھاں
نُوں گل لا رهے بےبس
مُسلماناں دی مُهّبت وی
بے-مِسال سی۔ کُجھ اجِهے
ولولے هی ِاس کوِتا
وِچ بِآن کیتے هن۔]
سانُوں ےاد اّلا دیآں گلیآں
آایآں وکت اکھیراں دے۔
اّدھی رات سےک پاے مارن
کِتے مجار پھکیراں دے۔
سِکھر دُپهِرے ڈھول سُنے پِآ
کَون پچھانے سانُوں ?
سُّکے سرور کںڈھے ساایآں
مےلے بھرے سریراں دے۔
هِّکو ارج کرےںدی کملی
پیلُوآں دا نجرانا چا:
“ِاهیاَو ےار دیآں نے گلیآں,
ِاهیاَو وکت اکھیراں دے!"
مےلے دے وِچ جُڑيو لوکو,
سےک کِتے مردانے دا۔
سانُوں مِلن ےار اّج آاے
بےلے چھوڈ کے هیراں دے۔
ساںدل بار دیآں جُوهاں وِچ
مُّدتاں پِّچھوں آاے هاں,
وناں کریراں وِچ پاے رُلدے
کھالی هّتھ تکدیراں دے۔
پھےر دھمال تےری دے آںگن
لُوهے پَےر کھلو گاے,
سانُوں راه وِچ گھےرن رو کے
لسکر ڈُوںگھِآں نیراں دے۔
بھّٹھ دے کںڈھے سّتھر کِردے
دُور سرکڑا تپِآ,
تھلاں دے وِچ پرچھاوےں سُنّے
بدنسیب سمسیراں دے۔
ناگ دے پھن توں کهِروان هو
تپ تپ ڈِّگیآں چھاواں,
سُّکے سرور دی هِّک وّجدے
بِںگ پُرانے تیراں دے۔
ماچھیواڑے دے جںگلاں 'چوں
کھُون تِرا پِآ آوے,
سُّکے سرور کںڈھے رُلدے
چولے پاٹیآں لیراں دے۔
بے-رباب کھاک دے اںدر
جان مےری پای کُّسے !
کِسنُوں هال کهیاے اّج ساایآں
بے-نِآج تکدیراں دے ?
سبھ بگداد-مّکے دیآں کُںٹاں
کِس مجار 'تے کھڑیآں ?
کُجھ ن بول سکے مردانا
ساه پاے ٹُّٹدے ویراں دے۔
وناں-کریراں دی چھاں وےکھے
مںگُو چردے دُور کِتے !
کِاُں ن اّج پچھان لوےں تُوں
اّتھرُو دو تکسیراں دے۔
جیوےں ڈاڈھا هُکم هَے ساایآں
دروےسی وی تَےںڈی جے,
تّک لَے پَےڑ تےری وِچ سُّتے
نِرے کھاب تسویراں دے۔
