اَو مےرے دوست ! مےرے اجنبی !
ِاک وار اچانک تُوں آيا !
تاں وکت اسلوں هَےران مےرے کمرے 'چ کھلوتا رهِ گِآ ...
ترکالاں دا سُورج لهِن والا سی پر لهِ نا سکِآ
تے گھڑی کُ اُسنے ڈُّبن دی کِسمت وِسار دِّتی
پھِر ازلاں دے نےم نےں ِاک دُهاای دِّتی ...
وکت نے - بیتے کھلوتے چھِناں نُوں تّکِآ
تے گھابر کے باری 'چوں چھال مار دِّتی ....
اُه بیتے کھلوتے چھِناں دی گھٹنا ---
هُن تَےنُوں وی بڑی اسچرج لّگدی هَے
تے مَےنُوں وی بڑی اسچرج لّگدی هَے
تے شاِاد وکت نُوں وی پھےر اُه غلتی گوارا نهیں ....
هُن سُورج روز وےلے سِر ڈُّب جاںدا هَے
تے هنےرا روز مےری چھاتی وِچ کھُّبھ جاںدا هَے
پر بیتے کھلوتے چھِناں دا ِاک سّچ هَے ---
هُن تُوں تے مَےں اُهنُوں منّنا چاهیاے جاں نا
ِاه وّکھری گّل هَے ....
پر اُس دِن وکت نے جد باری 'چوں چھال ماری سی
تے اُس دے گوڈِآں وِچوں جو لهُو سِںمِآں سی
اُه لهُو ---
مےری باری دے تھّلے اجے وی جںمِآ هوِااَے .....
