بهِ جااَو ےارو بهِ جااَو
کوای گّل کرو کوای بات پااَو
ِاںج کٹھِآں بهِ کے جِهڑا وی
جھٹ لںگھ جااے اَوه چںگا اے۔
باهر وی کی هَے سڑکاں 'تے
سبھ اپنے کوهلُو گےڑے وِچ
لوکیں پاے چّکر کّٹدے نے۔
سُوه لَےںدے پَےڑاں کّڈھدے گم
واهراں لای بھااُںدے پھِردے نے
بهِ جااَو ےارو بهِ جااَو
جا کے کی گّڈا پٹنا اےں۔
کُجھ آکھ سجن کُجھ بول کوی
کوای آپنی تاجی گجل سُنا
پھِر ےار دا گم,
سںسار دا گم,
هر گّل وِچ ِاکو نُکتا اے
گّل مُڑ گھُڑ اَوتھے آاُںدی اے
کوای نهیں اَےسی تدبیر بھلا
کوای کار اُدالے کر دےوے
کوای بھُوت پرےت کِسے گم دا
دِل دے نےڑے نا ڈھُّک سکے۔
سِگرٹ سُلگانی وّس اپنے
سِر گھُٹ دےوو تاں بُجھ جاںدی
دِل ِاںج سُلگدے بُجھدے نهیں
کوای اَےسی چھےڑو گّل ےارو
دھرتی دے کِسے وی بںدے سںگ
جِس دا کوای تّلک نا هووے
کاپھی تاں مےج تے پای پای
دو پل وِچ ٹھںڈھی هو جاںدی
جِںدگانی ایکن تپدی اے
کںبکھت رتا وی ٹھردی نهیں
جد تک نهیں لاںبُو لگ جاںدا
نهیں وسدیآں کُوکاں کال دیآں,
ِاه بڑیآں کَوڑیآں گّلاں نے
کوای هور سُواد دی گّل کرو۔
جاں مُںڈِآ سِگرٹ هور لِآ
بَےٹھا
اَو بَےرا
ِاک هور لِآ سَےٹ کاپھی دا
بهِ جااَو ےارو بهِ جااَو
