اُه ِاک هسمُکھ آدمی
اّج کّلھ اکسر اُداس رهِںدا هَے۔
پر وِسواس کرنا
اُه همےسا اجِها نهیں سی
بچپن وِچ اُسنُوں پڑھاای کرکے نهیں
جمات وِّچ بهُت هّسن کرکے هی
آاے دِن جھِڑکاں پَےںدیآں سن
اُهدا هاسا جِوےں بس
اُهدے بُّلھاں ‘تے هی دھرِآ سی۔
ِاه نا سمجھنا کِ اُه
رويا نهیں هونا
پِاُ دی بےرهِم کُّٹ توں
جاں کُجھ منچاهِآ نا مِلن کرکے
اُه پھُّٹ پھُّٹ کے روںدا سی۔
اجِهے رون دا کی سی ?
اُه تاں کِتاب پڑھدا وی
هّسدا هّسدا رو پَےںدا
روںدا روںدا اچانک هّس پَےںدا
پر اُه کدے رتی بھر اُداس نا هُںدا۔
اجے کُجھ هی سماں پهِلاں دی گّل هَے
اُه ِاتِهاس دی تلوار اُتے
نںگے پَےر لَے تُرِآ
ےار گواه نے
اُهدے هوٹھاں ‘تے تاں وی سدا
هاسا چھلکدا سی۔
اےنھیں دِنیں پتا نهیں اُسنُوں
کی کسر هوای هَے ?
جرا جِنّی گّل توں اُه گّچ بھر بهِںدَے
کِنّا هی چِر گُںم سُںم جِها
کھِلاا نُوں گھُوردا رهِںدَے
اُه تُهانُوں مِلےگا, مُسکراوےگا
هّتھ گھُٹےگا, گلوکڑی پاوےگا
اگلے پل اّکھاں بھر لوےگا
اُس دیآں اّکھاں ‘چوں هںجھُو نهیں
اُداس تپس ڈُلھدی هَے۔
اُسنُوں پتا نهیں لّگدا
کِ اُسنُوں کی هويا هَے,
ِاک بهُت هسمُکھ آدمی
اّج کّلھ بهُت اُداس رهِںدا هَے۔
