اُه کهِںدے وےکھ هنےرا هَے
مَےنُوں جاپے سّجر سوےرا هَے ۔
تُوں هَےں ! بس تُوں هَےں ! ِاک تُوں هی هَےں !
تےرے اںدر برهم بسےرا هَے۔
اُه کهِںدے اُّٹھو, سُبه هوای
مَےنُوں جاپے بھٹکن سُرُو هوای
باهرمُکھی هواے سبھ پھِردے نے
مَےں کهِنا کول بتھےرا هَے ۔
اّکھاں وےکھ وےکھ نهیں رّجیآں نے
رںگ روایآں تے رںگ هّسیآں نے
مَےں کهِنا جھاتی مار اںدر
رںگاں دا بےاںت کھلےرا هَے ۔
وےکھن, سُنن, سُںگھن نُوں چُّپ تے کرا
سُآداں دِآ پّٹِآ گھّٹ وی کھا
کِتے سهِج سهِج نال جُڑِآ کر
پھڑ اُںگل اُهدی جو تےرا هَے ۔
امیر سِآنا, گریب سُداای هَے
کوای مِّتر پِآرا بھاای هَے
تُوں اَےوےں نا آپ اُلجھِآ کر
اَوه جانے جو وّڈا وڈےرا هَے ۔
ےکیں کر دروےس جِها هَےں تُوں
برهما, وِسنُوں, مهےس جِها هَےں تُوں
تےرے اںدر برهم دا واسا هَے۔
‘اُّپل’ تُوں اںدر لااُنا پھےرا هَے۔
