اُه ماردے نے جھُوٹھ کِ اُه مچھلیآں دے نال نے۔
اُه تاں دھری پھِردے همےشا موڈھِآں ‘تے جال نے۔
پںچھی وی اُسدے شهِر دے اُس توں مُتاسِر نے بڑے,
هُن پِںجرے سونے دے کِدھرے اُه وی لَےںدے بھال نے۔
سُنِاَے کِسے دے نال پھِر اُه بےوفاای کر گاے,
افسوس هَے اُه کِس ترھاں دا شَوک بَےٹھے پال نے۔
بّس کُجھ کُ ٹھهِرے پل جو تےرے نال مانے سی کدے,
اُه پل هی مےرے واستے سبھ دِن مهینے سال نے۔
مُڑ-گھُڑ کے کںدھاں نال دُّکھ سُکھ نا کراں تاں کی کراں,
کِس کںم نے گھر مرمری, ریجھاں جے خستا هال نے۔
کُجھ بےرُخی اُسدی ‘امر’ نُوں جین توں هَے روکدی,
کُجھ لوک اُسدے شهِر دے جی دا بنے جںجال نے۔
