اُه وستر ٹاکیآں والا جو پا کے در تے آاُںدا هَے
اُه مَےنُوں دےش دی غُربت دا ِاک شیشا وِکھااُںدا هَے۔
اُه درپن هَے مےرے ساهوےں جو مَےنُوں سوچ وِچ پااُںدا
کفن وِچ کِسترھاں بںدا بدن آپنا هڈھااُںدا هَے۔
هَے کِهڑا بشر اےتھے ےاد جو غُربت نُوں رّکھدا هَے
جو رّکھدا چےتِآں وِچ اُه مها مانو کهااُںدا هَے۔
کِسے دے بال نُوں جو پالدی هَے ماں توں وی وّدھ کے
اُه دےوی هَے, نهیں دلِت, اُهدے ‘تے رشک آاُںدا هَے۔
بهُت مُشکِل هَے دُوجے بال نُوں موه ماں جِها دےنا
نگر وِچ بالکاں دی پِآس نُوں کِهڑا بُجھااُںدا هَے۔
نگر وِچ وےکھکے اناتھ بّچے پِگھل جاںدا هاں
تڑپ سُن سُن کے لگدا هَے وتن مَےنُوں بُلااُںدا هَے۔
اجے اُه نِکل نهیں سکِآ اُهدے پَےراں ‘چ دلدل هَے
اُه سارے جھُوٹھ نے پربت تے جو تےور دِکھااُںدا هَے۔
مَےں ِاک دو بال کے دیوے هی اُتھے روشنی کر داں
هنےرا جِس جگھا رهِںدا تے دِن دیویں ڈرااُںدا هَے۔
مَےں هر اّکھ وِچ وےکھے نے گهِرے دُّکھ دے اّتھرُو
بهُت وّڈا هَے اُه بںدا جو پھِر وی مُسکرااُںدا هَے۔
