اُهدیآں اّکھاں دی
پهِلی لِشک نے
چنّ بُجھا دِّتا سی اُس دِن
سارے پِںڈ 'چ رَوشنی هوای سی
جد وِهڑے نے بُوهے کھولے سن اُهدے لای
بیجی نے کّچی لّسی پیتی سی
مےرے روکدِآں روکدِآں وی
اےداں هی کُجھ اُدوں هويا سی
جد اُهنُوں پهِلی وار تّکِآ سی
کلاس لَےن جاںدی نُوں
دِن نُوں سِتارے جےهے لگ گاے سن
کِهڑی گُآںڈھن نهیں سی آای
مُّکھ توں پّلا چّک چّک وار وار مُوںه دےکھن
بِجلی دا جھٹکا
تاں کُجھ وی نهیں هُںدا
اّکھاں نُوں جِوےں جھمکنا
بھُّل گِآ سی اُس پل
جد مامیآں ماسیآں نے
مُسکراهٹ نال تّکِآ سی مےرے وّل
مُوںه دےکھ کے پںمی دا
دُپهِر اُدن جنمی سی شاِاد
شام اُدن جگی سی کھبرے
رںگاں نُوں مُکٹ 'تے سجا کے
مُسکراهٹ مِلی سی
گُلاب دیآں پّتیآں نُوں
رںگ مِلِآ سی بُّلاں توں سُوها جِها
دلان نُوں جِوےں
مهِکنی شیسی جےهی لّبھ گای هووے
اتر پھلےل والی
چنّن دیآں ڈالیآں
لَے آيا هووے کوای ساڈے گھر
اُس دِن دھُّپ دیآں کِرناں
جنمیآں سن ساڈیآں تازا لِّپیآں کںدھاں 'تے
آواز مِلی سی چُّپ جِهی
چُبارے دی هنےری رات نُوں
گیت کِسے نے ترز لای ارز کیتے سی
سُریلی جِهی آواز نُوں
جو سُنی چھُهی تے مانی
جِوےں کوای جل ترںگاں نُوں چھُںهدا نا رّجدا هووے
چُّپ رات 'چ بںسری دے بُّلاں نُوں
جِوےں کوای ودھیآ سُر مِل جان
بُندا هووے کوای هوٹاں نال ترنّم
انهد ِاشک تُردا هَے مٹک مٹک
جدوں ِاںج کِسے نوےں پِآر دی کهانی کھِڑدی هَے
جوت جگدی هَے دو رُوهاں 'چوں ِاکمِّک هو کے
جنمدِن تےرا تاں
پر سُرگ مانن ورگا هَے
تےرے بُّلھاں دیآں الیچیآں چُوسن واںگ
گّلاں دے مِّٹھے سوادی سےب دے چکھ لَےن واںگ
جدوں سورگ سَوں جاںدے نے
اسمان بُّجھ جاںدا هَے
سُورج نُوں نِّگھ نهیں مِلدا
تاں تےرے کول آاُںدا هَے کوای ٹھرِآ کںبدا بُّلا
جِهنے اجے کِسے کُآری ڈںڈی 'تے
تُرنا سِّکھنا هُںدا هَے پھِسل پھِسل کے
دےکھو اّجکلھ
سُورج وی اّگاں مںگدے پھِردے هن
تے چںد بلدے پھِردے نے اّگاں 'چ
دِن کد چڑدے رهے
رات کد پَے جاںدی سی
کای نهیں جاندا
زِںدگی کِّتھے لِکھی هُںدی هَے
ساه کِںز ِاک هو جاںدے هن دو زهاناں دے
شاِاد مےریآں شُبھ کامناواں 'چ هونا کِتے
جنمدِن تاں تےرا هَے
مےرے لای تاں زِںدگی دا راه هَے اجے
کّتن لای اجے ڈھےر ساریآں پُونیآں
ترن نُوں هِّک 'تے لّکھ ساگر
سُنن نُوں انےکاں سُپھنے
بُنن نُوں لّکھاں راگ
گااُن نُوں انےکاں نگمےں
جھُوٹن نُوں سَو سترںگیآں پیگھاں
