اُه کِسے بھُوت-کهانی دا پاتر نهیں
نا هی پِںڈ دے ِاّکلواںجھے
اُه تھاں کوای بھُوتواڑا اے
سّچیمُّچی دے مواے انمواے بںدِآں دا
کبرِستان اے
جدوں کالی رات آم توں کُجھ ودھےرے
گُوڑھی هو جاںدی اے
تاں اُه نیںدروں ٹُّٹے اںگِآر واںگ
اّبھڑواهے جاگدا اے
تے پِںڈ دی کںگروڑ 'چوں
ِاک سُوکدا تارا لںگھ جاںدا هَے :
‘اےس کبرِستان وِچ
سارے هی جنے مُردا نهیں
کُجھ انمرے وی نے اےتھے
مرن دا هّک مِلن توں پهِلاں هی
جو دپھنااے گاے
هسر دے دِن مُردے جاگنگے
تے پےس کرنگے اپنا هِساب
پر اُه کِ جِنھاں دا کوای هِساب نهیں
اُنھاں دا کی بنےگا
مےرے ورگے هور وی نے کای اےتھے
جو ِاسے پھِکر وِچ گلتان نے......'
‘مَےں تاں کھُدکسی وی نهیں کیتی
نا کوای گُناه
نا سُآب
نا مرِآ نا مارِآ گِآ
بس دپھنا دِّتا گِآ
مَےں بھلا کیتا وی کی سی
کدی کداایں کِسے کھڑی جھیل وِچ ِاّٹ سُّٹی سی
کِسے بّجھے درِآ نُوں هُوکر ماری سی
کِ اپنے گلوں پٹا لاه دے
کِسے بےمَوسم باںجھ بےری نُوں جھُونِآ سی; '
“اپنے مَوسم وِچ اپنے پھل پّتے
اُجاگر کرن وِچ کاهدی نموسی"
ِاک ادھ وار
کھاموس جںگل وِّچو
تےج جھّکھڑ بن کے لںگھنا چاهِآ سی
بس, چاهِآ سی
تے پھےر دپھنا دِّتا گِآ
اُه وی اّدھا-پچّدھا
تاهیاَوں تاں کالی رات جدوں آم توں کُجھ ودھےرے
گُوڑھی هو جاںدی اے
تاں هورناں وّلوں
مَےنُوں هی جاگ کے پُچھنا پَےںدا هَے :
“کِآمت دے دِن جدوں کبراں کھُلھنگیآں
مُردے جاگنگے
تاں اُنھاں دا کی بنےگا
جو بِن مرے دپھنااے گاے
سُنِآ اے
کِآمت دے دِن سِرپھ مُردے هی جاگدے نے"
اُه کِسے بھُوت-کهانی دا پاتر نهیں
نا هی پِںڈ دے ِاّکلواںجھے
اُه تھاں کوای بھُوتواڑا اے
