اُنھاں نے بھُّکھمری مےٹن لای شکتی جُٹا دِّتی۔
جیهنے چھنّاں دے چُّلھِآں وِّچ بچی اگنی بُجھا دِّتی۔
رِها کھاموش تاں اُنھاں نے مَےنُوں بکھسِآ اهُدا,
جاں زالِم نُوں کِها زالِم تاں پھاںسی دی سزا دِّتی۔
تُسیں سُورج تُسیں پرکاش دے سومے هو مَےں منّداں,
مگر تَوپھیک مُوجب مَےں وی ِاک جوتی جگا دِّتی۔
جدوں هرپھاں دی آبھا نُوں کھڑّپے ناگ نے ڈںگِآ,
تدوں منیآں جڑی کُرسی دی پربھُوتا مُسکرا دِّتی۔
گھروں تُرِآ تاں سوچے کِاُں نهیں ِاس وار ماں روای,
تے نا هّتھ پھےر کے سِر ‘تے اُهنُوں کوای دُآ دِّتی۔
جِهڑی پربت دی چوٹی ‘تے منُّکھاں لا لاے ڈےرے,
گھٹاواں نُوں اُسے چوٹی نے لںگھن دی جگھا دِّتی۔
جدوں لوکاں نے اُس کولوں پِچھوکڑ اُس دا پُّچھِآ تد
اُهنے چَوپال وِّچ پِّپل دی ِاک ٹهِنی لگا دِّتی۔
تُسیں رّبا! جاں اُس نُوں دوشیآں دی پال وِّچ گِنِآ
تاں ناں لَے کے تُهاڈا ‘ارش’ نے گردن جھُکا دِّتی۔
