اُنھاں نے سوچکے درِآ دے پهِلاں پُل بنا دِّتا۔
تے پھِر پُل ‘تے چِراغی واستے لُّڈن بٹھا دِّتا۔
جدوں دےکھے مَےں جھّکھڑ ودھ رهے مےرے نگر وّل نُوں,
تدوں گھر دے بنےرے ‘تے مَےں ِاّک دیوا جگا دِّتا۔
ِاه کَےسی دُور-اںدےشی هَے مےرے راهبرو! دّسو?
تُسیں هّسکے مزاراں هےٹھلا رکبا ودھا دِّتا۔
خِلاف اُنھاں دے جِنھاں نے جوش وِّچ ناارے لگااے سن,
اُسے نے نابراں دے جوش نُوں گُوںگا بنا دِّتا۔
جِهڑے دربار وِّچ جا کے سِراں دے مُّل پَےںدے هن,
وتن دے سُوربیراں نے اُسے در دا پتا دِّتا۔
کِوےں مُفلِس وِچارا اےس تھاں کّٹےگا دِن آپنے,
تُسیں لوڑیںدیآں وستاں ‘تے ڈاڈھا کر لگا دِّتا۔
تُهاڈا شُکریآ رّبا! جو کهِںدے هو, اُه کردے هو,
مےرے وِّچھڑے هواے دِلدار دا چِهرا مُڑ وِکھا دِّتا۔
