اَوپرے هی سبھ مِلے کوای مِرا اپنا نا سی
جاپِآ مےرا کدے ِاس سهِر وِچ واسا نا سی۔
فَےلِآ سی هر ترپھ جںگل هی جںگل دُور تّک
پر مےری خاتِر کِتے آرام لای سايا نا سی۔
چھوڑ کے گھر بار مَےں جِس دے بُلاوے ساں گِآ
اُه تاں مَےنُوں لَےن بُوهے تیک وی آيا نا سی۔
کںدھ تے تلوار سی, بںدُوک سی, کھںجر وی سی
پُستکاں تاں دُور! اَوتھے, پڑھن لای ورکا نا سی۔
سوچِآ سی مَےں, کے هُن آاُنا نهیں تےری گلی
کی پتا سی کے تےرے کُوچے بِناں چارا نا سی!
بوجھ مےری هِّک تے پربت, سمُںدر, رُّکھ, نهیں!
کُدرتی بںدا سی جد تک, ِاه وی تاں بھارا نا سی۔
دھُوڑ, مِّٹی, پّتِآں تے مَوت بن کے چھا گای
رُوه مَےلی نال تےرا کھاتما اَوکھا نا سی۔
وےکھ ‘اُّپل’ اّج پھجا, جوبن تے رّج کے آ گای
گَےر کُدرت هوںد والا آدمی وارا نا سی۔
