رُوه بھُّکھی ترِهاای سی مَےں بھٹک رِها ساں
وِچ هنےرے جںگلاں تے بیآباناں
چھےآں کھںبھاں والڑا جو کهِن فرِشتا
ِاک دُراهے دے وِچ آ کے مَےنُوں مِلِآ
پھُلاں واںگر هَولیآں آپنیآں اُںگلاں
اُهنے اّکھاں مےریآں نُوں آن چھُهاایآں
اتے پُتلیآں مےریآں ِاںج ٹّڈیآں گایآں
اّکھاں سهِمے باز دیآں نے جِّداں هُںدیآں
پھےر ملکڑے اَوس نے کنّاں نُوں چھوهِآ
تے کنّاں وِچ مّچِآ ِاک شور شرابا
پھڑ پھڑ کردے کھںبھاں دی دھیمی آواز
جِوےں فرِشتے اںبریں کردے پرواز
ساگر هےٹھاں ریںگدے دَےتاں دی پھر پھر
اسماناں نُوں چڑھدیآں وےلاں دی سر سر
پھِر اُس مےرے بُلھاں نُوں جو هّتھ چھُهايا
کھِچ کے پاپن جیبھ نُوں باهر لَے آيا
جِهڑی موموٹھگنیآں کردی سی گّلاں
تے جو سِّتھل هو گاے سن, مُردا بُلھاں
نُوں کھُونی هّتھ آپنا اُس نے جو لايا
اُهناں اُتے ناگ دا ِاک ڈںگ بِٹھايا ۔
پھِر چھاتی نُوں پاڑِآ اُس لَے تلوار
دِل دھڑکدا کںبدا پھڑ کیتا باهر
کھالی تھاں تے رّکھِآ ِاک کولا مگھدا
دگ دگ کردا هِک وِچ چںگِآڑے چھڈدا
لاش واںگراں پِآ ساں مَےں بیآبانیں
گُوںجی آ کے کنّ وِچ آواز رّبانی :
"اُٹھ پَےغںبر, اّکھیآں, کنّاں نُوں کھوهل
سُن کے مےرے هُکم دے پّلے بنّھ بول
کّچھ اُٹھ کے دھرتیآں تے ساگر تر تُوں
سّچی بانی نال دِلاں وِچ چانن کر تُوں ۔"
