ساڈے جِهے مریز دا کِّتھے ِالاج هَے۔
مِلِآ مسیها اُه کِ جو خُد هی بیمار هَے۔
ستِکار پھُّلاں دا نهیں, کلیآں بے-آبرُو ,
بازار دے پَےراں 'چ پای رُلدی بهار هَے۔
سینے 'چ ِاک موه سی, جو درد بن گِآ,
جو درد جان بن گِآ سی, هُن کٹار هَے۔
بےگانے خواب آپنے بندے نهیں کدے,
پھِر کِس لای هَے مُںتزِر, دِل بے-کرار هَے۔
کیتا کی اندےکھِآ, مهِفل 'چ تُوں ِااُں,
پر پھِر وی مےرا دِل هَے کِ ِاه شرمسار هَے۔
پچھتا رهے نے رو رهے نے اپنے کرم ’تے,
سامان مےری مَوت دا هويا تِآر هَے۔
لاُ پھےر شاماں پَے گایآں تے بل پاے نے دیپ,
پھِر دِل مِرے 'چ سهِکدا ِاک ِاںتزار هَے۔
