ساںجھ پریتاں والے جِهڑے آن خِآل دووچ ۔
مَےں وی تَےنُوں سوچ رِها واں تُوں وی مَےنُوں سوچ ۔
بےشّک ساڈے جُّسے چنّاں مِّٹی وِّچ مدھول,
وےکھیں نازُک پَےریں کِدھرے آ نا جاوے موچ ۔
دِل دی اشغل تے دِل جانی خورے پھےرا پان,
سّچے پِآر دے پوچے نال تُوں دِل دا وِهڑا پوچ ۔
چُوس لِآ اے غم دیآں کُوکاں جُّشِآں وِّچوں خُون,
ِاکلاپے دے گِّدھ رهے نے کلبُوتاں نُوں نوچ ۔
ازلاں توں هَے بنِآ هويا کُدرت دا کانُونّ,
ٹُّٹ جاںدی هَے ٹهِنی اُه نهیں هُںدی جِس وِّچ لوچ ۔
ساهواں دی کُربانی دے کے پِآر دی رّکھ گاے لاج,
مجنُوں, راںجھا, پُنُّوں, تے مهیوال, مُراد بلوچ ۔
