ترِںنجن ‘چ چرکھے کّتدیآں, کُجھ کّڈھدیآں پھُلکاریآں۔
بِّد بِّد کے تںداں پااُںدیآں, کںتاں دے ناں ‘تے ناریآں۔
ِاه پُونیآں ‘تے موه دیآں, کنیآں ورھاون آ گِآ۔
آ جا سجن پردےسیآ, آ جا کِ ساون آ گِآ۔
بِرها دی پُونی کّتدِآں, چرکھا هَے مےرا کُوکدا۔
دیپک دی سرگم چھےڑ کے, تن-من هَے مےرا پھُوکدا۔
پاایآں مَےں جِنّیآں اَوسیآں, ِاه میںه مِٹاون آ گِآ۔
آ جا سجن پردےسیآ, آ جا کِ ساون آ گِآ۔
واادا تےرا سی سااُن دے, پهِلے چھراٹے آاُن دا۔
بِرهوں سراپی جِںد نُوں, گھُّٹ کے کلےجے لااُن دا۔
آساں دا نِںمھا جگ رِها, دیوا بُجھاون آ گِآ۔
آ جا سجن پردےسیآ, آ جا کِ ساون آ گِآ۔
وسلاں دی خُشبُو دھُوڑ کے, وِچھڑے مِلاون آ گِآ۔
