تےگ بهادر گُرُو جد سِمریاے تاں
نو نِّدھیآں گھر وِّچ آن دھااے
لّکھ اَوکڑاں جد کِتے پَے جاون
ستگُرُو پهُںچ اُتھے هُںدا هَے سهااے
ِابادتاں توں پهُںچے سهادتاں تک
نیںه سِّکھی دی لهُو وِّچ رںگ جااے
مُورت بَےراگ دی چادر اُه هِںد دی هَے
سِرڑ چھّڈے نا سیس نُوں وار جااے۔
مّکھن ساه لُبانا سِّکھ گُرُو گھر دا
ساه وپاری سی اُه سمےں دا ِاّک بھارا
سُورت گُجرات نال لگدے ساگراں وِّچ
لّدھ جهاج ٹُرِآ مال سباب سارا
ٹھِّل پِآ جهاج ڈُوںگھے پانیآں وِّچ
ترجبےکار مّلاه سی اّت پِآرا
چیر پانی جهاج وّدھدا جا رِها سی
گواه مّلاه ساه تے ِاّک ِاّک تارا۔
بھِاںکر تُوپھان آ گھےرِآ جهاج تاایں
هِّسے پُرجے جهاج دے سبھ وهِن لّگے
پربتی لهِراں جهاج تے چڑھ آایآں
هَوںسلے ساتر مّلاه دے وی ڈھهِن لّگے
چھّل بھرویں دے نال مّکھن ساه جی وی
ِاّدھر اُّدھر جهاج وِّچ کھهِن لّگے
لّدے لدااے جهاج نُوں وےکھ ڈُبدا
هّتھ مّلاه دے وی کھڑے رهِن لّگے۔
جان مال سّبھ ڈُبدا وےکھ کے تے
ساه هوراں دِلی ارداس کیتی
بھُّلاں بکھس دےوو سّچے ستگُرُو جی
ماپھ کر دےوو جو وی هَے هوای بیتی
تےرے در دے گولے هاں گُرُو نانک
رّکھو هّتھ دے کے هونی هَے بھری پیتی
هوساں هاجر لَے کے پںج سَو موهراں
بےڑا لااُ بنّے جودڑی مَےں جو کیتی۔
مّکھن ساه جی دّسو کی کراں هُن مَےں
پانی جهاج اںدر وڑی جاںودا هَے
مےرے هّتھوں وّسوں سّبھ هَے باهر هويا
هُن تاں رّب هی بےڑے بنّے لاںودا هَے
هارے مّلاه نُوں ساه جی ِاںجھ بولے
کاهنُوں اَےوےں مّلاها گھبراںودا هَےں
باج تَےتھوں مّلاه ِاّک هور وی هَے
وےکھیں! گُرُو مےرا کِںجھ بچاںودا هَے۔
بس پھِر کی سی دُآ کبُول هو گای
ساه جی گُرُو دا در کھڑکا دِّتا
تےگ بهادر گُرُو موڈھا دے کے تے
مّکھن ساه نُوں کںڈھے تے لا دِّتا
اُّٹھ سمادھی چوں نَووےں گُرُو نانک
آپ سےوک نُوں جا بچا دِّتا
بھگت وچھل گُرُو سےوک آپنے نُوں
آپ چُّک کے گلے لگا دِّتا۔
دِّلی پهُںچ ساه نُوں پتا لّگا
اّٹھوےں گُرُو جوتی جوت سما گاے نے
بابا وِّچ بکالے دے واس کردَے
کهِ کے سںگتاں نُوں سّبھ سمجھا گاے نے
باای مںجیآں ڈاایآں نے دھیرمّلیآں
دو دو موهراں دے بھےد نُوں پا گاے نے
مّکھن ساه پچھان کے بھےکھیآں نُوں
اسل گُرُو لّبھن چالے پا گاے نے۔
درسن کیتے جد سّچے پاتساه دے
روم روم ساه دا مهِکايا
ساهوےں وےکھ نانک دی جوت سّچی
کھُسی وِّچ سےوک سی چهِکايا
پھِر پرکھ نُوں پُورا کرن کھاتر
پںج موهراں لای من سی کر آيا
جد هی جان لّگا گُرُو چرناں ’چوں
بکايا موهراں دا گُراں مںگ پايا۔
موڈھا وےکھ کے جکھمی ستگُراں دا
مّکھن ساه اتھرُو وهاای جاوے
کدے هّسے تے کدے پھِر رون لّگے
درس گُراں دے ِاںج هی پاای جاوے
نُورو نُور هويا کوٹھے جا چڑھِآ
‘گُرُو لادھو’ دا نارھا لگاای جاوے
دھُوڑاں اُّڈدیآ تے سںگتاں وےکھ کے تے
بھانے گُرُو دے نُوں سِر نِواای جاوے۔
سِر سُآه پای بھےکھی بابِآں دے
ِاّک ِاّک بھےکھی سرمسار هويا
گُراں سبھناں نُوں سی بکھس دِّتا
مّکھن ساه لُبانا سرسار هويا
رّج رّج کرن دیدارے سِّکھ سںگتاں
هر ِاّک دا بےڑا سی پار هويا
سیس دانی نَووےں گُرُو جِها ‘اُّپل’
اّج تّک نا کوای اوتار هويا۔
