وںجھلی-سُراں جگاںدیآں, ادھرَےنی دی آب۔
هیر دے مُّکھ 'تے پااُںدیآں, نیںدر جےها نکاب۔
کھںبھ پریآں دے پھڑکدے, وِچ ڈُوںگھےرے نیر۔
جِمیں دے سینے هو رهی, سُهل جهی کُای پیڑ۔
لّکھ پھکیر جگااُنگے, دُور ِاکّلی گور۔
هیر دا جوبن تّکنا, مُڑ دھرتی دے جور۔
کِاُں تُوں رُوپ نُوں کّجِآ, مِّٹھ تانا دے پار ?
کِاُں تُوں اںبر لَے گای, ڈُوںگھی ندی دا هار ?
لهِر جھناں دی چھاں وِچ, آ بهِںدی کُای هُور۔
واٹ جھںگ دی سدا هی, دھرتی نُوں منجُور۔
رات جھناں دی تھرکدا, گھُںڈ نوےلا سُهل۔
اَوهلے بَےٹھی آن کے, کِهڑی رُّت ابول !
واٹاں ٹُونےهارناں گھُںڈ دے اَوهلے تھین;
مُّکھ جِنھاں دے وےکھ کے, وّڈ رُّکھاں دا جین۔
تارِآں دی چھاں کںبدا, گھُںڈ مهین اپار۔
کّج لاے مںگُو بےلڑے, کّج لاے بلی پهاڑ۔
بھُّلی هیر پای ڈھُوںڈدی, اّپنے تن دی لوا,
جھوک ترِںنجن وناں نُوں, رںگ رںگ رهی پرو۔
کِهڑی جھُّگی وےکھ لَے, بلدا پِآ چراگ,
هیر دا پانی بھرےگا, روِا وِسُولا باگ۔
رات جھناں دی وےکھِآ, لهِریں ڈُّبدا نُور۔
سُبک تان جِاُں گُںمِآ, بُّت هیر دا دُور۔
