ناںه جانا کِسدا مَےں دامن پھڑ کے,
ڈھُّکِآ پھکیر دے کول۔
سوهنیآں هںجھاں تے کملاں جِاُں سُّتے,
وگدے جھناواں دے بول ۔
دُور ترِںجھناں ّچوں پںکھی نے اُّڈے
پاے اُّڈ مهِرم دی جھول۔
پیر دے در توں کھالی ن مُڑ تُوں
لَے تُوں وی دُّکھ سُّکھ پھول۔
پُّچھِآ مَےں "رّب دا دامن پھڑ کے,
کِهڑے دےسوں آاے پھکیر۔
کِچرک کںدھی جھناں دی 'تے وّسنا,
کِهڑے دےسیں جانا اکھیر ?"
"کںدھی جھناں دی اے دےس اساڈا,
وگے اےتھے جِںدڑی دا نیر۔
رّب دِآں بںدِآں نُوں جدوں هیر وِسرے,
اَودوں چھّڈ جاںدے اسیں تیر۔”
“کاهتوں مَےںڈے دِل وِچ بربر سّکھنے,
سُںجھاں وِچ کںبدی جبان۔
کدے کدے پَےڑ کوای تھلاں وِچ دِسدی,
لَے جان کھوه کے تُوپھان۔
کدے کدے دےںدی پر بُوںد جھناں دی,
تھوڑھا تھوڑھا رُوه نُوں رمان۔
سوهنے جهے جھناں دے مِّٹھڑے پھکیرا,
کھولھ جرا ماانے کُران۔”
“رںگلی جھناں دے تُساں وهِن ن وےکھے,
مَےںڈیآں اّکھیآں دے نال۔
تاںهیاُں اے چِّت تَےںڈا ڈرور ڈرور,
رهِنا جھںگ بےلڑے مُهال۔
وِّدھن راهاں 'تے جِںد تَےںڈی ڈولدی,
سُّکی سُّکی پَوناں دی چال۔”
سبراں دی سان مَےںڈی جِںدُو 'تے لا لا,
پیر پِآ پُّچھدا هوال۔
پیر نے نجراں اُٹھاایآں جاں مَےں وّل,
کںبی کُل تارِآں دی چھاں۔
اُّڈی اُّڈی جاںدی وّل اںبراں دے سُپنے,
پھڑ پھڑ کرےںدی اے جھناں۔
بھےد پِآ ماهی دے چوری چوری دسدا,
رُّکھاں وِچ پںکھی اناں۔
ن وںجھ ماهی اساں سںگ تَےںڈے جُّلنا,
اجے تَےںڈا تّکنا گِراں۔
