گھر اّگے وگدی سڑک, کھِڑ-کھِڑ هّس رهی سی۔
ِاںجینیار مِنتی کری جاںدے, لوک تماشا وےکھدے۔
رُّکھ روای جاںدے سی, فخر نال دّس رهی سی۔
مَےں ودھن لّگی هاں, هُن مَےں چَوڑی هو بهِنا۔
تُسیں کّٹے جانا هَے, تُهاڈے ’چوں ِاّک نهیں رهِنا۔
مُّک پںچھی رَولا جانا, دّس اُه نّچ رهی سی۔
گھر اّگے وگدی سڑک, کھِڑ-کھِڑ هّس رهی سی۔
رُّکھ روای جاںدے سی, فخر نال دّس رهی سی ۔
آه جِهڑا بوهڑ چںدرا هَے, مَوت دے راه ’چ جِںدا سی۔
ِاه ساهاں دا وپاری هَے, بںدے نُوں آکسیجن دےںدا سی۔
تُهاڈا ٹھےکا وّجےگا, جِهڑا زِآدا پَےسے دےاُو۔
اُهی تُهانُوں وّڈھےگا, زِںد تُهاڈی پھس گای جی۔
گھر اّگے وگدی سڑک, کھِڑ-کھِڑ هّس رهی سی۔
رُّکھ روای جاںدے سی, فخر نال دّس رهی سی۔
نالے آه نِںم جِهڑی, بںدے دے زخماں تے مردی سی۔
اَوهی وّڈھنگے ِاهنُوں, جِنھاں دی بندی دردی سی۔
کولوں دی سرب لںگھی جد, مارے اُسنُوں وی مِهنے مَےں۔
جو مردی هَے کُدرت تے, توڑ اُهدے کھُآب دےنے نے۔
سُن تُهاڈے کّٹن دی گّل, پَے اُس گش گای جی۔
گھر اّگے وگدی سڑک, کھِڑ-کھِڑ هّس رهی سی۔
رُّکھ روای جاںدے سی, فخر نال دّس رهی سی۔
مَےں بںدے دی نهیں بننا, جِسنے مَےنُوں هَے گھڑنا۔
مَےں کالی شاه هو جانا, بںدے نُوں کبر تّک کھڑنا۔
ِاه آپے آپنے پَےراں ’تے, کُهاڑے ماری جاںدے نے۔
مےرے هاسے ’تے نا جاِااَو, مَےں اںدروں مّچ گای جی۔
رُّکھ روای جاںدے سی, بںدے دے ماڑے دِناں دی سوچ
سڑک جد آپنا دُّکھڑا, اُهناں نُوں دّس رهی سی۔
