ساڈے دُّکھاں والی سُن لَے کهانی
دُّکھ سانُوں نِّت ڈّسدے
جےهڑی نال گھڑی تےرے مانی
اُهدا سانُوں مُّل دّسدے
اُمراں دا پانی چنّا
لّک لّک آ گِآ
بُوٹڑا جوانی والا
جاپے کُملا گِآ
تےرے ناں تے ِاںتکال کیتے
باکی جےهڑے دِن بچدے
تارِآں توں سّکھنی اےں
جِںدڑی دی رات وے
گورے چِّٹے بدلاں توں
کاهدی برسات وے
پارا بنکے ےاداں دے تارے
هّڈاں وِّچ جان رچدے
تےریآں مُهّبتاں دا
بُوٹا جو سی پالِآ
سمےں دی سِاُںک اُهنُوں
جڑھاں توں هی کھا لِآ
هیرے ورگی جوانی جِتھے واری
نِکلے اُه نگ کّچدے
جد وی کھِآل آوے
تےرِآں کراراں دا
ماتمی جلُوس دِّسے
بیتیآں بهاراں دا
جےهڑے لااُنگے هوا سںگ ےاری
اّگ واںگ رهِن مّچدے
دوستی دی دارُو وِّچ
نسا نِرا سوگ دا
ِاسکے دا پھُّل کدی
اُمراں نهیں بھوگدا
ساڈے کپھن لای کّڈھ پھُلکاری
پھُّل پاکے بیتے سّچدے
ساںجھاں والا ساک هُںدا
وںگ نهیںاُ کّچ دی
برپھاں دے سےک سںگ
اّگ نهیںاُ مّچدی
جےهڑے بّدلاں دی کردے سواری
اُهیاَو بن پانی وّسدے
جےهڑی نال گھڑی تےرے مانی
اُهدا سانُوں مُّل دّسدے
ساڈے دُّکھاں والی سُن لَے کهانی
دُّکھ سانُوں نِّت ڈّسدے
