ساڈے گھر دا اںبر
ِاهی سی نِّکا جےها
مےری دُنیآں اےتھوں سُرُو هوای سی
جگدے بُجھدے
تارِآں دی گِنتی کردی
جِّتھے اُمر دیآں
گُوڑھیآں نیںداں سُپنے
گھُوک سُّتے پاے نے
هُن جد کدے جاںدا هاں
تاں کایآں نُوں کُتکُتاریآں کّڈھ کّڈھ جگا لَےںدا هاں
اُه هّسدے
تے مےرے پل ڈُسکن لّگدے
ِاسے چُبارے نے
سانُوں بھَےناں بھراواں نُوں سکُولے گھّلِآ
پھّٹی تے جھولا دے کے ٹاکیآں والا رںگ برںگا
اےتھے هی سارے پرِوار دے مںجے
میهاں وِچ بھِّجے وِںگ تڑِںگے
پهِلاں تِنّ پاوِآں تے
ڈار چ ڈّٹھدے
پھِر ساڈے دُڑںگے چھالاں
اُهناں نُوں چَوتھے پاوے دے
سهارے بکھسدیآں سن
اےتھے هی
دِن بھر دے تھکےوےں وِچھا کے
اسیں سارے پھارگ هُںدے
اےسے چھّت تے
اسیں چھّلیآں کپاهاں مِرچاں
تے کھبرے کی کی سُّکنے پايا
ِاهی اجُوبا هَے مےرا
جِّتھے بچپن جوانی دے
کای گِّلے سال دھُّپے پااے
اجے تیک نا سُّکے
آاُن والے
وِآه مےلے دِن تِاُهار
تاریکاں اےسے ےادگاری جگھا تے
چےتے کردے
چاواں نال اُڈیکدے اُه دِن
بی جی دیآں هاسے دیآں گّلاں
تے کایآں دیآں ساںگاں لااُن تے
لوٹ پوٹ هُںدے
پِںڈ دے بںدِآں بُّڈھیآں دیآں
گّلاں هُںدیآں
هرےک دے سُباه دی چرچا چھِڑدی
تُر گِآں نُوں
ےاد کردے
راتاں کدے هّسدیآں کدے روںدیآں
وںڈ وےلے دے دںگِآں دیآں گّلاں سُن سُن
اےتھے هی بیجی دادی بھَےناں
باتاں پااُںدیآں هُںدیآں سن
لںمیآں لںمیآں تے
ساڈے هُںگارے اّدھواٹے هی سَوں جاںدے
پِچھلی وار گِآ
بی جی دے گیت لوریآں گااُںدے سن
پر بیجی کِتے چھُپ گاے سن
مَےں اُنھاں دے هّتھاں دی چھُه
چرکھے دی چُّپ گھُوکر چوں پھڑی
بیجی دے هّتھاں چ
مّکی دا چںد گول هُںدا تّکِآ
چاٹی چوں بیجی نے
اّدھرِڑکا پِآيا
مدھانی دا ساج وجا
گیت سُنايا
پھِر پاٹھ کردی
جھاڑُو پھےردی
پتا نهیں کِّتھے الوپ هو گای
اّج تیک نا لّبھی
مَےں سارا ارس دُنیآں
گاه تھّک بَےٹھا هاں
ماں نا لّبھی
تے نا اُهدے گیت
پر کدے کدے
چںد تے اُه سںسار چرکھا کّتدا
مےرے لای گیت گااُںدا
نجریں پَےںدا هَے
