ساڈے وِهڑے ساڈے وِهڑے آ ماهیآ
ِاه رات سُهانی اے ۔
ِاںج تُریآں کھُشبوایآں وے جیکن
تےریآں مےریآں گّلاں
هِّک وِّچ پَےن اُچھال وے ماهیآ
ساگر دے وِّچ چھّلاں
بِرهوں دی دات وڈےری وے
ساڈی جِںد نِمانی اے
پُنِّآں دا چانن کھاک مےری تے
گیت-جهے لّکھ دھُوڑے
دِل ساڈے وِّچ درد سچاواں
رںگ هِجر دے گُوڑھے
پُنِّآں 'چ ڈولھ ن بَےٹھاں وے
جو تےری نِشانی اے
هِجر تےرے دا بال کے دیوا
کُّل آلم رُشنااے
هر مُشکِل نُوں ےاد تےری دی
لوا وِّچ راه مِل جااے
باجھ تےرے اساں نھےرے دی هر
لِشک سِنجانی اے
لّکھ داتاں نُوں جھول 'چ پا کے
دِل ناشُکرا رواے
کدی کدی جد پھُّل پُنِّآں دا
تن من نُوں کھُشبواے
اّج پُنِّآں کلھ پُنِّآں ن,
ِاه کی رُّت جوانی اے
