پُوچھ کُّتے دی سِّدھی تیر هوجے, بارھاں-تالی جا مکر پساردی اے۔
پھےل وِدِآ وےد دی هو جااے بّچا, چکروِاُو چال دا کھِلاردی اے۔
بُرے لےکھ جِنّھاں دے جںمے راںجھا, تکدیر کھوٹی جد هیر پدھاردی اے۔
بھےجے کھتیآں پڑھن دا نام لَے کے, رَوشندین جِاُں کاوِ اُچاردی اے۔
ماڑے چںگے نُوں جِهڑی وِچاردی اے, بیبی بےٹی پرودگار دی اے۔
درد پِآرا هااے! مانیاے,وےکھ هَوںکِآں ‘چ اسانُوں کلم سُآردی اے۔
ستگُر سِںگھا بےشرم شرمااےوداری,چاکنا بھوگدی, چاکاں نُوں ماردی اے۔
