ساڈی ِاّک ِاّک ریجھ تے هر ِاّک خاب ےجیداں هّتھیں
ستلُج جِهلم راوی بِآس چناب ےجیداں هّتھیں
اَوسے دِن توں رُلدی پای اے ساڈے دےس دی بولی
جِهڑے دِن توں آيا اے پںجاب ےجیداں هّتھیں
ساڈے لوکاں آپنے هّتھیں کںڈے جھولی پا لاے
چںگے بھلے دے کے پھُّل گُلاب ےجیداں هّتھیں
کُدرت دے کںم وےکھو اُّتھے جو جو وی سن آایآں
گِرجھاں ساڈے وّلے تے سُرکھاب ےجیداں هّتھیں
اَوتھے مِهنت-کس دی رّت دے نال مایست پلدی
جِتھے جِتھے هُںدا اے هِساب ےجیداں هّتھیں
کُوپھا سهِر دا ناں نایں انّھی سوچ دا ناں اے کُوپھا
ِاه گّل آ کے سمجھے آں جناب ےجیداں هّتھیں
اّج نایں سّچ نُوں کوه کے ‘سںدھُو' هر ِاّک دَور ’چ لِکھِآ
آپنے ناں لای لاهنت دا ِاّک باب ےجیداں هّتھیں
