سدیآں دی مَےں سِکھر 'تے
تارا تّکِآ کو۔
وّڈے بھارے تھلاں وِچ
کّلم کّلی لوا۔
پَےراں هےٹھاں اُٹھدے
اگن بھبُوکے رو,
بھسم کرےںدی گجب کھا
روهیآں دی کنّسوا۔
کدم هنےرے پُّٹدے
لَے تارے دی ٹوه,
هَوکا لَے کے آ جاںودے
کںدراواں وِچ کھو۔
وّڈے تڑکے تھلاں وِچ
پربت دِسدا کو,
جِس ول ڈاچی سمےں دی
اُمراں رهی هَے ڈھوا,
جِسدی سُّتی نجر وِچ
تھرهر ٹِمکن موه;
جِس دی سُںنجی تلی 'تے
آدم دی کھُسبو,
کُجھ پَےںڈے پِآ وےکھدا
موياں نال کھلو,
جو وِچ بھرِآں چھالِآں
دےںدا کےر ڈُبو۔
