سدیآں توں مُهّبت دا اےهی افسانا هَے
هر هّتھ وِچ پّتھر هَے مجنُوں ‘تے نِشانا هَے
ِاه رهِبر کی جانن, دانشور کی سمجھن
ِاس ِاشک دی مںجِل تے پُّجدا دیوانا هَے
کوای راںجھا جان سکے پھرِهاد هی سمجھ سکے
کِاُں بلدیآں لاٹاں ‘تے سڑدا پروانا هَے
کِآ ِاشک دی شان اّلھا, ِاه ِاشک سُبهان اّلھا !
ِاس ِاشک بِناں لوکو کِآ خاک جمانا هَے ?
ِاس ِاشک دی هّٹی ‘تے کوای هور وپار نهیں
بس دِل دے سَودے نے تے سِر نجرانا هَے
میری وی, پیری وی, شاهی وی, پھکیری وی
ِاس ِاشک دے دامن وِچ هر ِاک هی کھجانا هَے
