سدما اُهدے جاون دا نا خُشیآں اُهدے آاُن دیآں ۔
بالپُنے وِّچ کِنّیآں چںگیآں, رُّتاں هَےسن 'سااُن' دیآں ۔
کھےڈے, تاں پھِر اَوسے تھاں هی, کھےڈے رلکے شاماں تیک,
کیهنُوں هوشاں هَے سن اَودوں, رُّسے ےار منااُن دیآں ۔
بُرکی کھوهی, روٹی وںڈی, جُوٹھا کھادھا, 'چاراں' نال,
وّکھ هوياں نهیں رهِںدیآں باکی, چّساں کّٹھی تااُن دیآں ۔
ٹھُّڈا لّگِآ, پھِر اُّٹھ بَےٹھے, چِّکڑ لّگِآ پُوںجھ لِآ,
کِنّیآں سوهنیآں گھڑیآں سن اُه, نںگے پَےلاں پااُن دیآں ۔
لُّکن-میچی دے وِّچ راتاں, اےس ترھاں نے بیت گایآں,
وےلا مِتھِآ جاگن دا نا گھڑیآں گِنیآں سَون دیآں ۔
ریجھ هںڈھااُن لای هّٹی توں, مُّل لَےںدے هاں بےراں نُوں,
کدی تے چھوٹاں هُںدیآں هَےسن جھُوٹا مار هِلااُن دیآں ۔
چُّپ 'سلیم' ! هُن اےس سمےں وِّچ کِهڑا تےری سُندا اے,
اَےوےں کاهنُوں گّلاں کرنَےں سُّتے درد جگااُن دیآں ۔
