ساپھ هَے اپنے توں ِاسدی بےرُکھی۔
هَے نا ِاه مےری نا تےری هَے سدی۔
بن گای سیسا کدی پّتھر بنی,
مےرے هوٹھاں 'تے جو جںمی تسنگی۔
آدمی هَے واّکای جاں هور کُجھ,
اّج دے ِاس دَور دا ِاه آدمی۔
هر ترھاں ِاسدا نِبھايا ساتھ مَےں,
هور کی چاهُںدی هَے مَےتھوں جِںدگی۔
دُور تّک پھَےلے هنےرے ساهمنے,
دھُںدلی جاپے ِالم دی ِاه رَوسنی۔
