پُرانے کَےلںڈر 'چ سُّٹ دِّتا هَے
مَےں چاهت دیآں سدھیآں هوایآں اُںگلاں دا جال
بیتے دے ساگر 'چوں کّڈھ لِآواںگا
کوای ٹھهِرِآ هويا سماں
تے اُس نُوں آپنی اّج دے هزُور پےش کرکے
پھِٹکار دےواںگا
جِنھی پلیں مهِبُوب دا هُسن
مَےں پَےلیآ 'تے دھُوڑ دِّتا سی
اُنھاں دے مان 'تے
هُن پَےلیآں توں سِدک دا ور مںگاںگا
تے شهادت دی سدا-سُهاگن سڑک نُوں
آپنے کُآرے-کدماں دا تال دےواںگا
مےریآں آهاں 'چ هَے سِّلھی هوا دی گںدھ
مےرے مّتھے 'تے هَے پّتجھڑ دا اُداس رںگ
تے مےریآں باهاں 'چ هَے سمےں دا سّچ
مَےں آپنے دِل 'چ بھرنا چاهُںدا هاں
بهاراں دے اُمڈدے ان-گِنت گیت…
مَےںنُوں پتا هَے
کوای سُورمگتی نهیں هُںدے ِاه پِتری-فرز
ِاه کوای ِاهسان نهیں کِسے تے
کِ مَےں کِهڑی رُّتے غالِب دے شےار
فرش تے مسل آيا هاں
مےرا وی جیا هَے-
رُّسِآں نُوں منان دا
مِّتر پِآرے نُوں دِل سُنان دا
موچیآنے چھپڑ 'تے بَےٹھ وںجھلی وجان دا
تے ماسُوم گیتاں نُوں وکت بے-وکت سلام آکھن دا
مَےں آپنے جیا نُوں
کھارے کھُوه دے پِّپل تے ٹںگ آيا هاں
تے مےری اںدرلی جےب 'چ چُّبھدی هَے
بسںت دی کسم۔
ِاه سفر کِّتھوں شُرُو هُںدا هَے
جاں سفر-دھُوڑ دے کِنّے رںگ هُںدے هن
جاں کوای هور پرشن
تُسیں کِسے افلاتُون توں پُّچھ آِااَو
مَےں ِاک ا-سّبھِا راهی
کےول ِاه کهِ سکدا هاں
کِ وِداای دا کوای شبد نهیں هُںدا
جِهڑا سفر هُںدا هَے اُه درد نهیں هُںدا
مَوت کوای مُکام نهیں هُںدا
تے مںزل دا کوای ارتھ نهیں هُںدا
