جِںدگی دے ِاس سپھر وِّچ مَےں ,
کِنّے موڑ مُڑِآ۔
کِنّے واادے رّکھے, تے کِنِّآں نُوں توڑ مُڑِآ۔
پهِلا راه مےرے پِںڈ توں چّل کے,
سهِر دے وّل نُوں آاادا سی۔
اَوس راه توں اُّڈ جاں کِدھرے,
ڈاهڈھا دِل للچااُںدا سی۔
جد پھےر مَےنُوں مَوکا مِلِآ, دَوڑ دَوڑ مُّڑِآ ....
جِںدگی دے ِاس سپھر وِّچ مَےں, کِنّے موڑ مُڑِآ ....
الھڑپُنے دی آای هنےری, کھبرے کِاُں مّت مر گای مےری,
نا سُّدھ تےری, نا سُّدھ مےری,
پھےر هر راه, هر پںگڈںڈی نُوں ,
کردا چَوڑ مُڑِآ ......
اُه جو جِںدگی جِاُن دے پل سی,
اُه وی هو گاے کّل دی گّل سی,
جان توں پِآرے ےار تے ےاری,
کالج چھوڑ مُڑِآ ......
پھےر مَےں وِّچ بھیڑ دے وڑِآ,
آپنی هوںد بچااُںن لای لڑِآ,
جِںد نُوں پھاهے ٹںگن دے لای,
لا کے هوڑ مُڑِآ ......
پِںڈ پھےر مُڑکے جا نا سکِآ,
پِاُ دا بھار وںڈا نا سکِآ,
ِاّک ماسُوم جِهے دِل دیآں سّدھراں,
پَےںری روڑھ مُڑِآ .....
کھبرَے ِاّتھے کِاُں مَےں آيا!
ِاںجھ لّگدَے کوای دھُوه کے لِآيا,
ِاه سبھ نهیں هَے, جو مَےں چاهِآ,
جالم جمانا سوچ مےری دی,
رّت نِچوڑ مُڑِآ.........
مّکڑجال جِهے ِاه رستے,
کِسنے مےری جِںد تے کستے!
مَےں گُںمراه, تُوں رستے پا دے,
ِاس دلدل چوں پار لںگھا دے,
"مںڈےر" ِاه مںگدا, در تےرے توں,
هّتھ جوڑ مُڑِآ ......
