1
ساگر کھِلارے پاُن نُوں
جد دھرتی هَے گےڑے کھاںدی, دھرتی دیآں وِرلاں وِچلا
پانی کِاُں نهیں ویٹدا ?
شکتی ماں دا ِاه فُرمان,
ساڈے سِراں نُوں ساگر نال ٹکرااُن توں بچاوے ۔
رهے نامنا اُسدا سدا سدیوی ۔
ساگر هَے ِاک وڈی جھیل, ِاک وِشال سروور, ِاک کھُلھا کھُوه,
کی کھُوه هَے ڈِگدا ساڈے اُتے ? نهیں,
کی ساگر هاوی هو جاوے ساڈے اُتے ? نهیں,
ِاه پرا شکتی دا هَے فُرمان ۔
اُس نے بھرِآ چِّکڑ نُوں نال چُںبکتا,
اُهدے نال وستاں رهِن اڈول,
پهاڑی نهیں ڈِگدی ساڈے اُتے,
نا هی ساگر,
شهِر نهیں هُںدے هَےران پرےشان,
دُنیآں لای ِاکمِکتا سبھ توں,
ِاه سبھ هَے اُس دی هی کِرپا,
اُسدی کِرپا اسیں سلاهیاے ۔
2
پاُن چلے گرم کھےتراں 'چوں ٹھںڈھے دےش ول,
آپنی دَوڑ وِچ, ِاه لِآںدی بدلاں نُوں,
اےداں جِهڑی پاُن آوے, ساگر ونّيوں آوے,
هے پاُن ! لِآویں جیون دا ِاک میںه,
جیںدے ساگر ونّيوں,
اسیں دھُکھاایاے دھُوپ, خاتر تےری ۔
هے ورُن ! هے ِاںدر ! نمشکار ۔
بخشو سانُوں بهُت بارشاں,
ساڈے اںگ هن جھُلسے هواے,
بهُتی گرمی نال هن بیمار ساڈے
بّچے اتے پشُو ۔
ِاهنُوں پلٹ دےه ۔
هُںمس والے دِن اسهِ هن ۔
پر من تاں اُّتے لااے اُڈاریآں
پںچھی بھُّکھ نال هن بےهال اتے وِرودھ وِچ لَےںدے شرن
چھِدراں اںدر,
کای دِن. شاماں وِچ هُںدی بدلواای,
بدلاں والے مَوسم دے کارن, پاُن نا هَےوے, پّتے هن خاموش
اتے هُںمس هَے بےهِساب,
کُجھ سمےں مگروں راکھش پاُناں پِّچھا کردیآں بدلاں دا,
ِااُں هُںدے اسیں نِراش ۔
هے ِاںدرا ! ورُنا ! ارےم ! بھگا ! مِترا !
تُهاڈی مِهر لای مَےں کراں ارداس,
بارشاں آاُن, ساڈی پِآس بُجھاُن خاتر,
اتے جگت دی خُشی لای ۔
