بگیچے دے نرم هوا وِّچ,
مَےں بَےٹھا سی نِگاه اںدر,
ساهاں دی لهِراں نُوں گِندِآں,
من هو گِآ سی بِلکُل نِسچل۔
پںچھی پهِلاں کردے رهے سور,
مانو جگت دی گُوںج هووے,
پر جِوےں جِوےں دھِآن ودھِآ,
اُه سںگیت بنے—رّبی راگ۔
اُه پںچھی نهیں, گاِاک سن,
پرماتما دے گیت گااُںدے,
مےرے من دے راگ وِّچ رلکے,
کُدرت نُوں ِاّک تار بنااُںدے۔
من, ساه, سُورج دی جھلک,
تے هوا دی گود ‘چ وّسدا رّب,
ِاّک پل وِّچ سبھ کُجھ هو گِآ,
وِردی, تُوں, تے اُه—سارے ِاّک۔
