گھُںم گھُںم هوا دی باںه پَےںدی,
گل ون-بےلے هر تھاں پَےںدی۔
کںب نیلی دے اسوار کِها :
“اّج کهِراں بھری جھناں پَےںدی۔
“ناںه ‘هاں’ تے ‘ناںه' دا بھےد رِها,
ِاس واٹ 'تے جِںدڑی جاں پَےںدی۔
“کی نجراں ساهمے نار کوای,
جاں هری جھناں دی چھاں پَےںدی۔
“سںگ تیراں ٹُٹ ٹُٹ جاں پَےںدی۔
اَوه ٹوبھے گاجی کھاں پَےںدی۔
“چڑھ چڑھ کے کلول تھل پَےںدے,
روه بھری لاس جِاُں ناںه پَےںدی۔
“گھِر جِںد دُپهِریں گوراں وِچ,
رو تھّک واںگ پھرواں پَےںدی۔
“کدے کُولی ٹھںڈھیآں پھجراں توں,
کنّ سبج بِرکھ جِاُں هاں پَےںدی۔
“مَےں گاجی سِکھر دُپهِراں دا,
مےرے تیر 'تے کال دی چھاں پَےںدی۔
“کِسے سبنم نال جھناں کھےڈے,
بل بِجلی وِچ جباں پَےںدی۔
“اُڈ گھور پتال چوں منی کوای
لس ناگ واںگ اسماں پَےںدی۔”
گھُںم گھُںم هوا دی باںه پَےںدی,
گل ون-بولے هر تھاں پَےںدی۔
