ساڈی دوستی دی لاش
دو دےساں دی سرهّد تے
ِاک نںگا ناچ نّچدی پای
اےس لاش دا سونے وِنّھا پِںڈا
سَےںسر دیآں بھُّکھیآں نزراں نال وِنّھِآ جا رِها
هوا دے وَےن
ِادھر اُدھر کر لار هَے
تے کوای چَےک هوا دے هوںٹھاں توں
تِلک تِلک پَےںدی
تُوں لِکھِآ سی: مَےں تُهاڈی آپنی
مَےں لِکھِآ سی: تُوں مےرا چنّ
تے دھرم اُه پالتُو جنَور
جِهڑا لُٹےرِآں دے گھر دی راکھی کردا
تے پِآر کرن والِآں دے جِسماں تے پلدا
اّدھا پںجاب
مےریآں اّکھاں وِچ روںدا
اّدھا پںجاب تےرے هوںٹھاں تے وِلکدا
تے هںجھُو گیتاں وِچ وِچردے
تے گیت هںجھُو بندے
ِاه خت, ِاک سزا مےرے ِانھاں کیتے گُناهواں دی
نهیں, ِاه خت مےرا اسلوں نواں گُناه
جِهدی سزا تُوں بھُگت رهی
کِ ساڈے سماج وِچ
مرد دے هر گُناه دی سزا سِرف اَورت بھُگتدی۔
