(تُکھاری مهلا ۱)
سبنم دے وِچ سُّتیآں
کُجھ لهِراں پایآں,
چِر توں هےکاں ماںجھیآں
دیآں ڈھُوںڈن پایآں۔
لّکھاں برِچھاں هُّل کے
ِاک پھجر اُتاری,
پربتاں اُّتے ساوناں
دیآں چھاواں پایآں۔
هرے کچُور جھناں نے
کوای 'واج هَے ماری,
سُپنے وِچ مَےں تُردیآں
ناںه ساراں لایآں۔
ساه اسوار نُوں پانیآں
ِاک ارج گُجاری,
سُوهے وےس کرےںدیآں
چُںمھ واگ نُوں رهیآں۔
مےرے ناج دی بات نُوں
کوای پُّچھن آوے,
بھکھدے سینے تُور دے
دو پَےڑاں لهیآں۔
سِکھر دُپهِرے جھّکھڑاں
وِچ باج ناںه رُکدے,
چڑھدی اُمر دی کاںگ نُوں
پھڑ پَوناں رهیآں۔
تےگ دی دھار 'چ سبنماں
کوای هُسن لُکاون,
نجر دی دھار نُوں چھوںهدیآں
کنّسوآں گایآں۔
کںبدی بِجلی-سِکھر 'تے
کھڑ وےس مَےں کیتا,
ندیآں پَےںڈے گھےر کے
دو گّلاں کهیآں۔
اُڈدیآں جُگنُوںآں واںگ جو
کدے اںبر گّلاں,
ساون دی ِاس گھٹا وِچ
مَےنُوں ےاد ن رهیآں۔
رںگ مجیٹھی تھرکدا
جِاُں دُور سُنےهڑے,
تارِآں دی چھاں بھِنّڑی
نُوں چھوهون بهیآں۔
ماهی تَےںڈے پَےںڈِآں
تے اںبر ساڈا,
جِسدا دامن پکڑِآ
رُوه رںگ گوّایآں۔
کںبدا بُّت لَے اّتھرُو
جےهی ارج مَےں کیتی,
جدوں دُپهِراں گجب کھا
سںگ لسکراں کھهیآں;
ماواں نے اسمان نُوں
جد ماریآں 'واجاں
دھرتی اُّتے پُّتراں
دیآں چھاواں لهیآں;
وےکھاں جھِںم جھِںم رهِم دے
تد گگن مَےں دُوروں
کِتوں هواواں آاُںدیآں
مےرے سجدے جهیآں۔
هُّلدے وناں دی پَےڑ کُای
مےری جان 'تے کںبے
پربت پربت سبنماں
کوای راج لَے بهیآں۔
سّبھے پَےںڈے دِلاں دے
پردےس توں آون,
سُّتے جھںگ جگاںدیآں
آ دُوروں سایآں۔
