کدے سوچ مےری وِّچ آ سّجنا,
دِل نال اساں نُوں لا سّجنا۔
رهِ گاے ِاّکلے بھیڑاں اںدر,
لّبھ سانُوں هّتھ پھڑا سّجنا۔
اسیں سُّکی اَوڑی دھرت بنے,
گھنگھور گھٹا بن چھا سّجنا۔
هُن دِن گُجردے درداں اںدر,
کدے ملھماں بنکے آ سّجنا۔
ساڈی رات هوای هُن کالی بولی,
تُوں بن جُگنُوں رُشناں سّجنا۔
اسیں سڑ گاے دھُّپاں وِّچ کھڑھے,
تُوں بن رُّکھ کردے چھاں سّجنا۔
اسیں وِّچ پگڈںڈیآں بھُّل گاے,
سانُوں راه پِآر دے پا سّجنا۔
ساڈی اّکھ سُّکی هَے رو-رو کے,
تُوں بن کّجل چمکا سّجنا۔
اسیں ےاد چ تےری مردے جاایاے,
تُوں بنکے دھڑکن آ سّجنا۔
تےری ےاد چ اُجڑے باگ ساڈے,
تُوں بن کے پھُّل مهِکا سّجنا۔
سانُوں ےاد سمُںدر لَے ڈُّبا,
تُوں بےڑی بن ملاه سّجنا۔
پر لا کے کِدھرے نیںد اُّڈی,
کدے بن کے سُپنا آ سّجنا۔
سُّکھے جِںد ادھُوری بِن تےرے,
گل هار پِآر دا پا سّجنا۔
