سجنا دی چاننی اتے ےاراں دی چاننی ۔
کھِّلری اے مےرے چار سُو پِآراں دی چاننی ۔
پُوںجی اے مےرے کول ِاه جیون دے راه دی,
اُلفت دے ڈھےراں پھُّل, ِاتباراں دی چاننی ۔
مُڑکے نا دِل نُوں بھاا سکی شهِراں دی رَوشنی,
مانی کِتے ِاک سال سی باراں دی چاننی ۔
مارُو تھلاں دے پںدھ 'چ ےاداں دے جِاُں شریںه,
ِاںجے بِرھوں دی رات هَے ِاکراراں دی چاننی ۔
لُٹِآ هَے چَےن دِل دا, مُرّوت بے-مِهر نے,
جُّسے نُوں جِاُںکر لُوسدی اںگاراں دی چاننی ۔
گھِرِآ جدوں هاں دوستا گُںجھلاں دے نھےر وِچ,
رستے سُجھا گای هَے وِچاراں دی چاننی ۔
