سکھیاے سهےلیاے نیں
گُّجھیاے پهےلیاے نیں
کاهدی اّج آاُںدی کھُشبوای
پھِّکا پھِّکا دِسدا اَے
ِاتراں دی مهِک والا
ساںولا جِها آاُںدا دُوروں کوای
دُوروں ِاںجھ لّگدا نی
شاِار تبیات والا
تُرے جد راجن جاپے کوای
نےڑِاُں جاپے مَےنُوں
فکر فکیر جِها
اُهدی هر خاهِش جِوےں موای
اڑیاے نی دےکھ دےکھ
بھُّکھ نهیں لّتھدی نیں
ِاکو تّکنی مُهّبت هَے هوای
اُهنُوں جرا آکھیں جا کے
سُن وے پِآرِآ وے
کترا هی دے جا کھُشبوای
بِن دےکھے کولوں لںگھےں
پِّچھے کاهتوں مُڑدا نیں
سُندا نی کاهتوں ارزوای۔
سُن لَے فکیرا وے تُوں
رانی ِاس دےش دی مَےں
مںگ لَے مُراد پُوری هوای
اَےوےں کاهتوں بھٹکےں وےں
جو وی تَےنُوں بھاوے اڑِآ
شَےا هر مِلُو تَےنُوں سوای
اکل دیاے کانیاے نیں
وّڈی مهارانیاے نیں
کاهتوں اَےوےں جاوےں انّھی هوای
سانُوں کی هَے چاهیدا
دھرت اسمان ساڈا
تےری اّکھ کاهتوں جاوے روای
سادگی شِںگار مےرا
باٹے نال پِآر مےرا
موڈھے اُتے رانی مےری لوای
رّب مےرے نال تُرے
مَےنُوں دےکھ کاهتوں جھُرےں
لالسا نا مَےنُوں کُڑے کوای
اَوهدے رںگے رںگ جا نیں
اُهتوں سبھ مںگ جا نیں
پھِر تَےنُوں مِلُو کھُشبوای
